Categorieën
#geocaching Day Zero Project

Day Zero Project: Done: Doel 36a

Doel 36 op mijn Day Zero Project-lijst is het bereiken van de 10.000 geocaching found. Dat heb ik keurig onderverdeeld in drie subdoelen:

  • Doel 36a: het bereiken van de 8000 caches in 2017
  • Doel 36b: het bereiken van de 9000 caches in 2018
  • Doel 36c: het bereiken van de 10.000 caches voor het einde van september 2019

Grofweg gezien betekent dat een gemiddelde van 1000 caches per jaar, een getal dat we nog nooit eerder bereikt hebben. Het is dus best een behoorlijk doel. Maar in de zomer ging het geocachen heel erg voorspoedig en daardoor lukte het mij om op 1 oktober 2017 al de 8000ste cache te vinden. Dat was een stuk eerder dan verwacht en daardoor moest ik alleen op pad. Dat is niet eens zo heel vreemd: in heel 2017 hebben Anke en ik pas 1 dag samen gecached. Omdat het 1000-caches-in-kalenderjaar-2017 ondertussen een belangrijker doel is geworden dan de 8000ste voelde het ook niet eens meer zo heel erg bijzonder. Toch is het wel een geocaching-milestone.

DSC09968

Het verslag

Door de onverwachts hoge found-radius van de Belgische trail op 24 september, stond de stand nu op 7997 caches. En omdat 1 oktober nog een 2-cache-datum was (en ik dan het liefste “veel” caches doe om de datum weg te werken), zou het dus vandaag hoe dan ook gaan gebeuren: het vinden van cache nummer #8000. Anke moest werken op deze dag en mijn moeder had ook al andere plannen, dus ik moest het alleen gaan doen. Zelf was ik ook niet meer zo heel erg onder de indruk van de 8000ste found an sich. Eigenlijk wil ik veel liever die 1000 caches in 2017 halen. Theoretisch gezien hebben we nu al 1000 caches binnen een jaar gevonden, want nummer #7000 was in november 2016 en het is nu pas oktober 2017. Maar Groundspeak (de organisatie achter geocaching en waymarking) rekent zo niet, die rekent per kalenderjaar. Dus nog zo’n 125 founds te gaan. Is nog een doel op zich, maar met nog drie maanden te gaan (en nog wat 2- en 3-cachedata) zou het moeten lukken. Het echte Heideroosjes-feestje gaat dan dus pas plaats vinden.

Goed, ik stond er dus alleen voor en had dus ook vrije keuze voor de cache-area. Ik wilde graag een trail, maar liefst ook met een korte multi op de route, omdat ik het mooier vind als een milestone een multi is. De trail moest te fietsen zijn, maar ook te lopen, voor als er geen OV-fietsen zouden zijn. En ik wilde geen extreem lange reistijd. Omdat ik dit jaar al heel veel in Gelderland en Utrecht ben geweest, besloot ik weer eens naar Limburg te gaan. Daar viel mijn blik al snel op Onderwater/Bovenwater, een fietstrail bij Ohé en Laak, met veel water, op de foto’s een veelbelovende omgeving. En ook nog met een korte multi op de route, die zeer geschikt zou zijn als nummertje #8000. Dit alles was te bereiken vanaf station Echt, een nieuw station voor mijn lijstje.

Helaas bleken alle OV-fietsen uitgeleend te zijn. Daar was ik al wel een klein beetje op ingesteld, maar ik had liever willen fietsen, dan wandelen, vooral vanwege de tijd en de afstand. Maar ja, je kunt niet alles hebben, dus het werd wandelen. Twee kilometer naar de start van de trail. Wel kon ik al een carpool-cache meepakken. Dat blijf ik grappig vinden: om een carpool-cache te voet te kunnen bereiken en te loggen. Dit was trouwens de keurigste carpoolstrook die ik ooit heb gezien: nergens troep en alles zag er nog fris en nieuw uit. Het was ook bedoeld als natuurtransferium en werd volgens mij in het weekend meer gebruikt als parkeerplaats en startpunt voor wandelingen en fietstochten door de Maasvallei, dan daadwerkelijk als carpoolstrook.

Ik moest onder een viaduct door en daarna via een bocht omhoog, voor de hoge baileybrug over het kanaal. Hier had ik meteen al de eerste not-found, want ik kon de eerste cache van de trail niet bereiken. Het was ook onduidelijk of hij boven of onder de brug zou liggen. Nummertje 2 werd wel gevonden en daarna kwam ik op een splitsing waar nummertje 20 lag. De nummering leek dus niet helemaal logisch te zijn, maar een blik op de kaart in mijn GPS leerde mij dat de route een soort van dubbel 8 vormde. Nummer 20 was dus eigenlijk al nummer #8000, maar ik wilde graag dat de multi dat zou zijn, dus niet als zodanig gelogd.

Omdat de multi dichterbij het eindpunt van de route lag, ging ik tegengesteld lopen. Daarmee had ik meteen het mooiste stukje van de route te pakken: langs het water en de verdronken bomen. Dat fenomeen heb ik eerder dit jaar ook gezien bij Houten Castellum, maar daar stonden de bomen nog steeds in het water, hier stonden ze wel op het land en deze waren ook groter, dikker en hoger. Ze stonden er al honderden jaren, dus toch wel gaaf om zoiets dan aan te raken.

Op de foto’s zie je af en toe mijn 3-Oog Alien poppetje voorbij komen. Die neem ik soms mee naar activiteiten, iets wat ook een doel is voor mijn Day Zero Project. 3-Oog is erg fotogeniek en hij is niet zo moeilijk in de omgang: hij vindt de meeste dingen  woohoohoo (mensen die Toy Story hebben gezien, begrijpen wat ik bedoel).

Ik vond cache nummer 23 dus bij de verdronken bomen en kwam daarna bij de Hompesche Molen. Hier zit een bezoekerscentrum en kun je een hapje eten. Het was trouwens prachtig nazomerweer, ik heb de hele middag in mijn T-shirt rond gelopen. Blijkbaar was het in Limburg mooier weer dan in Noord-Brabant. Had ik een keer geluk. Bij de Hompesche Molen was het dus behoorlijk druk. Hier lag een cache van de trail en startte de multi-cache.

Maar je mocht ook in de molen kijken en het was al heel lang geleden dat ik in een molen ben geweest, dus ik klom naar boven, voor een uitkijk vanaf de trans en een blik op het radarwerk. Er was een vrijwillige molenaar, die het een en ander uitlegde. Ik vroeg of de molen nu ook daadwerkelijk graan maalde, maar hij zei dat dat niet het geval was: “de molen draaide voor de prins”. Als vroeger de prins een stad belegerde, lieten de bewoners vaak de molens draaien, alsof ze nog genoeg graan hadden voor brood. In werkelijkheid was het graan dan vaak al lang op, het was dus een list. En daarom noemen molenaars het wel draaien, maar niet werken van de molenwieken dus nog steeds “draaien voor de prins”. Leuk weetje. Houd ik van. Sowieso van dit soort dingen, dat je onverwacht toch in zo’n molen mag klimmen enzo.

Het was nu tijd voor de multi-cache. Dit was eigenlijk een kindercache, maar hij bleek nog best lastig. Je moest ergens een blik met stenen vinden en die op volgorde leggen. Ik moest eerst lang zoeken naar die stenen en vervolgens had ik een getal te veel. Het lukte me niet om er een logische coördinaat uit te krijgen, dus kon ik het volgende waypoint niet vinden. Wel zag ik in de verte een kapel staan en dat was het daaropvolgende waypoint, want daar moest je iets doen met de bron van de heilige Anna. Limburg is erg gelovig, er staan overal wegkruizen en kapellen, meestal Maria-kapellen. Maar deze was juist gewijd aan Anna, de moeder van Maria. Toevallig heetten allebei mijn oma’s (beiden al lang overleden) Anna.

Goed, je moest een flesje water meenemen en ik had keurig mijn meegebrachte lege flesje gevuld in het water bij de dode bomen – eerder op mijn wandelroute. Dus nu moest ik dat water nog laten “zegenen door Anna” – jaja, heilig hoor ;>) – en de vindbaarheid van de 8000ste cache afdwingen. En er lag ook nog een extra cache – die niet bij de trail hoorde – bij de kapel. Dus ik had het er maar druk mee.

Blijkbaar had ik mijn water niet goed genoeg gezegend, want toen ik mijn water in het putje bij het volgende waypoint gooide, kwam het kokertje met informatie niet naar boven. Met een takje lukte het ook niet en hij was ook niet magnetisch. Tja, dan maar mijn drinkwater opofferen. Gelukkig kwam de cache nu wel naar boven, maar ik had nu nog maar drie slokken water over. Je moet er iets voor over hebben om de 8000ste cache te vinden. Ik had nu wel een ellenlange berekening voor de cachelocatie, die uiteindelijk maar 100 meter verderop was. De cache zat wel in een keurig vogelhuisje en daarmee was de officieel uitgekozen 8000ste cache dan echt een feit. Ik tekende het mooi aan in het logboekje en maakte een foto met 3-Oog. Die vroeg zich af hoeveel 3-Oogs er naast elkaar moesten gaan staan om 8000 ogen op een rij te hebben. Helaas voor hem zou ik dan zo’n 2700 aliens moeten hebben en dan zou mijn appartement helemaal volstaan met groene poppetjes, dus dat gaan we niet doen ;>)

DSC09970

Goed, ondertussen was de tijd al flink opgeschoten, dus ik kwam al snel tot de conclusie dat het me nooit meer ging lukken om heel de trail te gaan wandelen voor het donker werd. De afstand was eigenlijk ook te groot en dan zou ik misschien wel niet meer weg kunnen vanaf het kleine Arriva-station. Dus ik besloot om de trail of te snijden. Hiermee sloeg ik acht caches over, maar het scheelde wel heel veel in kilometers. In het stuk dat ik overhield, leken de caches ook dichter op elkaar te liggen.

Nou, toen ik eenmaal echt aan de trail begon en gewoon door ging lopen, zonder me op te laten houden door dingen als de Hompesche Molen en de 8000ste cache, ging het vlot. De ene na de andere cache werd gevonden. Sommigen waren trouwens best lastig verstopt, dus dan was het even zoeken. Een Duitse cacher voor mij had allemaal demotiverende not-found logjes geschreven. Maar ik vond ze wel allemaal. Behalve dan nummertje #6, die zou met een magneet onder een hek zitten. Dit was echter bij een geitenweitje in een straat met huizen die allemaal daarop uitkeken. Ik vond het niet zo fijn zoeken en dacht dat de cache geript was. Later bleek dat hij er wel was, maar een afwijking had. Dus ik had toch iets langer moeten zoeken. Even goed kwam ik nog aan 21 founds, dus dat vond ik geen slechte score.

De gaafste cache was niet van de trail, maar een travelbughotel op een soort van lost place-terrein. Ik moest op mijn buik onder het prikkeldraad door kruipen om er te komen, maar volgens de cache-eigenaar mocht dat. Ik vond de cache inderdaad, maar zat helemaal onder de modder. Het is maar goed dat ik niemand in deze omgeving kende, want ik zag er niet uit, zoals wel vaker tijdens mijn geocachingavonturen. Uiteindelijk kwam ik weer uit op de splitsing bij de bailey-brug. Dat was na een wandeling tussen het water door, vandaar de naam van de trail Onderwater/Bovenwater. Ik ging nu via de andere zijde over de bailey-brug, omdat ik nog een poging wilde doen om nummer #1 te vinden. En ja, dat lukte nu wel! Eigenlijk was hij niet eens zo moeilijk verstopt.

DSC09983

Daarna wandelde ik terug naar het station. Ik had dus bijna al mijn drinkwater in die put van de multi-cache gegoten en had nu wel dorst. Gelukkig passeerde ik een supermarkt die open was op zondag, dus daar een grote fles water gehaald. Dat was lekker. Op het station aangekomen moest ik nog even wachten op de trein, maar alles bij elkaar genomen was ik nog op een zeer schappelijke tijd thuis. Goede beslissing dus om een stuk van de route af te snijden, ook al is het wel jammer dat ik nu niet heel de serie compleet heb.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt op 1 oktober 2017.

 

6 reacties op “Day Zero Project: Done: Doel 36a”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s