Categorieën
#geocaching #treinleven Wandelen Waymarking

NS-wandeling Utrechtse Heuvelrug (8)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that… Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. Dit is de achtste wandeling voor mijn DZP. Ik loop gruwelijk achter met het plaatsen van verslagen, dus deze wandeling vond al plaats in de zomervakantie, om precies te zijn op 14 augustus 2017.

Utrechtse Heuvelrug

14 kilometer van station Driebergen-Zeist naar station Maarn:

Ik ging proberen om aan meerdere DZP-doelen op een dag te werken. Eén van die doelen is om per trein plaatsen te zoeken met de letters van mijn naam, waar ik nog niet eerder ben geweest. Voor de M had ik al een tijdje Maarn in gedachten. Deze stations tellen dan ook meteen mee voor het 25 nieuwe stationsborden-doel (dit heb ik ondertussen vervuld). Vorige week had ik ontdekt dat er ook een NS-wandeling naar Maarn toe liep, dus die kwam meteen op de verlanglijst en het kwam vandaag al meteen uit om te gaan, dus werd het die.

Het zou ideaal wandelweer worden vandaag: de eerste echt zomerse dag van augustus. De route liep over de Utrechtse Heuvelrug en startte bij station Driebergen-Zeist. Dit was een station waar ik al eerder was geweest, twee jaar geleden toen ik per OV-fiets in deze omgeving caches heb gedaan. Ik herkende het station dan ook nog. Dit keer ging ik echter niet fietsen, maar wandelen. Het eerste stukje van de route, richting het dorpje Austerlitz liep wel over de fietspaden waar ik toen ook overheen ben gefietst. Op een bepaald moment ging ik echter met een wandelpad het bos in en kwam ik over een stuk heide en stuifzand. De heide staat nu in bloei, dus dat is mooi om te zien en ja: ik ga het nog een keertje zeggen: Heideroosjes horen op de heide. Blijft leuk om te zeggen.

Via de rustige bossen kwam ik uit in het plaatsje Austerlitz. Ook hier was ik dus al eerder geweest, tijdens die fietstocht, twee jaar geleden. Ik heb toen ook een stuk gewandeld door de bossen rondom dit plaatsje om de caches van Rondje Austerlitz te loggen. Deze liggen er nu nog steeds. Maar natuurlijk mag je caches niet 2x loggen, dan zou het wel wat makkelijk worden. In de buurt van het dorpsplein lag wel een nieuwe cache, die er twee jaar geleden nog niet was: Drinkwater op het plein. Deze heb ik natuurlijk wel gelogd. Was even zoeken waar hij lag en je had er een magneet voor nodig, maar mijn telescoopmagneet (voor 2 euro gekocht bij de Flying Tiger) zit standaard in mijn geocachingrugzak, dus dat was geen probleem.

Wat ik heel jammer vond, was dat ik toen de in deze omstreken zeer beroemde Pyramide van Austerlitz niet heb bezocht. Het bezoeken van deze pyramide is iets wat altijd in mijn achterhoofd is blijven hangen en wat eigenlijk ook best op mijn DZP-lijst had kunnen staan. Ik kwam enkele fietspaddestoelen tegen, die ik natuurlijk gewaymarkt heb, en ook hier stond de Pyramide op aangegeven. Uiteindelijk bleek dat de pyramide ook werd aangegeven op de kaart in mijn GPS, dus ik wandelde er naartoe. Hierdoor week ik wel een beetje af van de officiële route, maar omdat die “slechts” 14 kilometer is, had ik vandaag flink wat speling.

Bij de Pyramide was het behoorlijk druk, het is natuurlijk zomervakantie en in de buurt is een grote, kermisachtige speeltuin, die gratis te bezoeken is. Ik volgde de mensenstroom naar het punt waar dan de daadwerkelijk Pyramide te bewonderen is. Vanaf een afstandje al een imposant bouwwerk, maar je mocht er dus ook op klimmen. En ja, iedereen die mij een beetje kent weet dat uitzichttorens een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij hebben. Je moest drie euro betalen voor de beklimming, dit geld werd dan in het onderhoud van de pyramide gestoken, die opgetrokken is uit graszoden en dus “leeft”. Het bouwwerk is erg gevoelig voor de weersomstandigheden, dus het zal een duur grapje zijn om het te onderhouden. Vandaag is er echter veel geld opgehaald, want de kassa rinkelde voortdurend.

Het was een steil trapje naar boven en veel mensen gingen voetje-voor-voetje naar boven, maar ik had er niet zo veel moeite mee, gewoon met lossen handen ;>

Bovenop had je op sommige punten inderdaad een behoorlijk ver uitzicht: je kon helemaal naar Utrecht kijken bijvoorbeeld. Maar op andere punten waren de omliggende bomen zo hoog, dat je er niet meer overheen kon kijken. Ik had het bijvoorbeeld leuk gevonden om de kerktoren van Amersfoort te zien, omdat ik daar de vorige week was geweest. Dat lukte dus niet door de bomen. Maar ja, om nou dat hele bos om te gaan hakken, vanwege het uitzicht, zou mij ook te ver gaan. Dus dan maar genieten van wat je nu wel kon zien. Wat ik ook wel jammer vond, was dat je niet in de toren (obelisk) op de pyramide mocht klimmen, maar die is meer dan 200 jaar oud en ik vrees dat hij afgekeurd is voor veelvuldige beklimming. En ook wel grappig dat ik in vrijwel alle plaatsen en plekken die werden aangegeven op de uitzichtbordjes op de pyramide ben geweest in het afgelopen jaar: Hilversum, Alkmaar, Amsterdam, Leiden, Haarlem, Amersfoort, Utrecht.

De pyramide is weliswaar recent (2008) gerestaureerd, maar de basis is al 200 jaar oud. En 200 jaar geleden was de Utrechtse Heuvelrug nog niet begroeid met bossen, maar met heide. Generaal Marmont, bedenker van de pyramide, kon dus veel verder kijken dan dat wij dat nu kunnen. Anderzijds kon hij ook veel minder zien, want de meeste van de gebouwen die er nu staan, waren er 200 jaar geleden nog niet. De Domtoren in Utrecht was er wel, dus een grappig idee dat Marmont die ook al heeft gezien vanaf zijn pyramide. Die heette aanvankelijk dus ook “de pyramide (ook wel de berg) van Marmont”. Maar toen Napoleon de slag bij Austerlitz won, werd de pyramide dus omgedoopt tot de Pyramide van Austerlitz en zo staat hij tot op de dag van vandaag bekend. Ook het plaatsje, ontstaan uit het voormalig legerkamp, dankt zijn naam aan deze illustere overwinning van Napoleon.

Nadat ik genoeg van het uitzicht had genoten, daalde ik de trap weer af en wandelde ik nog een rondje om de pyramide. Dat deed bijna niemand, maar ik vond het juist wel leuk, omdat je zo goed de constructie kon zien en mensloze foto’s kon maken.

In het mini-museum bij de speeltuin heb ik nog naar een korte film gekeken over de geschiedenis van de pyramide. Ik ben nu best wel geïntrigeerd door de Franse Tijd. Owh, en nadat ik het straatnaambordje van de Waterloostraat passeerde, heb ik de rest van de dag (nou ja, eigenlijk week, iedereen werd gek van mij ;>) dat Abba-deuntje in mijn hoofd gehad, waarmee ze in 1974 het Eurovisiesongfestival wonnen:

My my – At Waterloo Napoleon did surrender – Oh yeah – And I have met my destiny in quite a similar way – The history book on the shelf – Is always repeating itself – Waterloo I was defeated, you won the war – Waterloo promise to love you forever more – Waterloo couldn’t escape if I wanted to – Waterloo knowing my fate is to be with you -Waterloo finally facing my Waterloo

Waar het rondom de pyramide dus heel druk was, was het op het vervolg van de route weer heel rustig. Grappig was dat ook deze route – net als die van Woudenberg naar Amersfoort (Heiligenbergerbeek) – voor een gedeelte over het particuliere landgoed Den Treek – Henschoten liep. Een behoorlijk uitgestrekt landgoed dus, ook al was de wandeling Woudenberg – Amersfoort hier hemelsbreed maar tien kilometer vandaan.

Ik vond het ook nog leuk dat ik de replica van de wegwijzer aan de Wijkerweg in het echt tegen kwam. Hier had ik eerder op de dag over gelezen op een informatiebord bij de Pyramide. Deze wegwijzer stond vroeger aan de weg waarover het Frans-Bataafse kamp werd bevoorraad, tussen Amersfoort en Wijk bij Duurstede.

Voor ik het wist was ik eigenlijk al in Maarn. Het was nog best vroeg op de dag en het was heel mooi weer. Rondom Maarn liggen best wel veel caches, dus ik had me al voorgenomen om hier nog een rondje te gaan geocachen, als ik daar nog tijd voor zou hebben. Nou, tijd genoeg, tenslotte kon ik pas weer om 18.30 uur gratis reizen. Dus heb ik de route nog uitgebreid met een ruime ronde caches. Ik deed er een heel stel van Geosien, dat is blijkbaar een cacher uit deze omgeving. De eerste zou moeilijk te vinden zijn, vooral omdat hij begraven was onder zand. Ik moest bij de eerste aanblik van ground zero denken aan een cache op Ameland, die ook zo ingegraven was en waar we drie pogingen voor nodig hebben gehad… Deze had echter een heel duidelijke hint, dus ik had hem in vijf minuten opgegraven.

De andere caches van Geosien lagen op een grote camping midden in de bossen, die vrij toegankelijk was voor wandelaars en fietsers. Ik had de meeste moeite met de cache die op twee meter hoogte in het dak van een informatiepaneel lag. Niet zozeer om hem te pakken, dat ging heel snel met mijn telescoopmagneet (jaja, die werd goed gebruikt vandaag), maar het terugleggen duurde heel lang. Uiteindelijk wel gelukt.

Op de heide, naast het campingterrein lag een offset-multi van de hand van de zoon van Geosien. Ook die werd door mij gevonden. Daarna nog een cache van de moeder op de heide en daarna wandelde ik het dorp Maarn zelf binnen. Wel grappig was dat ik de Franse wegwijzer nog in het echt tegenkwam, waarover ik eerder die dag op een informatiebord had gelezen.

In Maarn zelf logde ik twee caches van de bankjes-serie. Eentje lag er aan de rand van de heide en een ander bij een kunstwerk dat ik op Pac Man vond lijken. Dit is eigenlijk een serie van zeven caches bij bankjes, maar ze lagen te ver uit elkaar om ze nu nog allemaal te voet te doen. Daarnaast zouden er een paar niet in orde zijn en daarom koos ik ervoor om de caches van de Oorlog & Verzet-serie te gaan doen. Hier heb ik er twee jaar geleden ook twee van gedaan en ik vond het een leuk idee om verder te gaan met deze serie. Wie weet krijg ik de serie ooit nog helemaal compleet (zou een DZP-doel op zich kunnen zijn), ik ben nu op de helft. Ik vond er nu in ieder geval drie, waarvan er eentje een offset-multi was. Dit vond ik ook het vaagste plekje, omdat het erg in het zicht was, maar er was hier inderdaad wel een oorlogsmonument.

Na de drie oorlogscaches was het tijd om naar het station te gaan.

Ik stond al bijna halverwege de trap van het station, toen ik zag dat er nog een bankjes-cache heel erg dichtbij het station was. Het kon nog net voor mijn trein aankwam, dus snel op en neer naar het bankje om die cache te loggen. En ik haalde ook nog keurig de trein, precies die van 18.30 uur. Evengoed duurde de terugreis nog een eeuw, omdat de trein “gezellig” stil ging staan ergens in een weiland voorbij Geldermalsen, omdat er een andere trein moest passeren. En op dit traject (Utrecht – Den Bosch) willen ze gaan rijden met zes intercity’s per uur: volgens mij gaat dat dus niet lukken. Verder was het een prima dag.

DSC09422

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt op 14 augustus 2017. 

2 reacties op “NS-wandeling Utrechtse Heuvelrug (8)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s