Categorieën
#geocaching #treinleven Day Zero Project Wandelen Waymarking

NS-wandeling Noord-Hollands Duinreservaat (18)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that…? Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. En ik wandelde maar door, want dit was wandeling nummer 18 in augustus 2018.

Noord-Hollands Duinreservaat

15 kilometer van station Castricum naar een bushalte in Egmond aan Zee. Dit keer heb ik me aardig aan de route gehouden.

 

Wat is dat nou weer? Een verslag zonder geocaches… Ja, een verslag van een NS-wandeling waarbij ik uiteindelijk 0 caches vond. En toch moet er wel een verslag van geschreven worden, voor mijn Day Zero Project.
Het kwam allemaal omdat de query (een groep geocaches die je tegelijkertijd kan downloaden) niet ingeladen was. Daar kwam ik pas achter toen ik na een vrij lange treinreis in Castricum uit de trein stapte, een nieuw station voor mijn lijst. De gpx-track van de NS-wandeling was keurig geladen, maar de query met caches niet. Meestal controleer ik dat wel, maar dit keer had ik dus niet gedaan, omdat ik haast had. Ik had voor twee dagen query’s en gpx-routes ingeladen en blijkbaar heb ik dus iets verkeerd gedaan. Fail on me! Ik baalde er echt wel verschrikkelijk van, om heel eerlijk te zijn.

DSC01745

Ik besloot dan maar de geocaching-app te downloaden op mijn telefoon. Maar mijn oude telefoon is een tergend langzaam apparaat. De app werkte uiteindelijk wel, maar trok de batterij als een razende leeg. Daarnaast was de kaart totaal anders, dan de kaart in Smaug, dus het kostte mij heel veel moeite om het aan elkaar te koppelen. Ik zat ook nog met de tijdsdruk. Uiteindelijk dus maar 1 cache geprobeerd, dat was een frustratie-cache, de enige van de meidoorn-serie die we niet konden vinden tijdens de herfstwandeling met mijn mede-Heideroosjes in november 2016 in ditzelfde gebied. En helaas bleef het een frustratie, want ook nu kon ik hem niet vinden.

DSC01750

De route liep dus voor een gedeelte over bekend terrein. Het ziet er wel heel anders uit in de zomer, dan in de herfst. Het was toen in november 2016 behoorlijk koud. Nu was het juist heel erg warm. Alles stond in bloei. Op de route kwam ik behoorlijk veel paddo’s tegen, maar ik wist van de meeste niet meer of ik ze toen ook al tegen was gekomen of niet. Dus de meeste toch nog maar gemarkeerd voor waymarking. Overigens weet ik nog niet wat daar het resultaat van is, want ik loop heel erg achter met waymarking. Geocaching gaat voor en hoewel al mijn caches keurig gelogd zijn, loop ik ook met verslagen achter. En dat moet ik wel bijhouden, omdat ik het zo leuk vind om terug te lezen en voor de rubriek Throwback Thursday op mijn blog. Waymarking is minder belangrijk, dat is een persoonlijke hobby en paddo’s lopen niet weg.

DSC01749

Goed, terug naar de wandeling. Je moet een kaartje kopen om in dit gebied te mogen recreëren. Dit kaartje kost maar een paar euro en er staan overal bij de toegangswegen automaten waar je ze kan kopen. Overigens heb ik nergens controleurs gezien. Het duinreservaat is van watermaatschappij Dunea. Een groot verschil met 2016, was dat het nu enorm druk was in het gebied. Vooral met fietsers, maar ook met wandelaars. Het stikte er van.
Na een tijdje kwam ik bij het bezoekerscentrum van Dunea, genaamd De Hoep. Hier mocht je gratis in (en er was een toilet, ook wel fijn), dus keek ik even rond in de tentoonstelling over waterwinning en in de winkel. Niets gekocht, ook al hadden ze best leuke ansichtkaarten. Ook leerde ik dat mijn lievelingskoe, de Schotse Hooglander, eigenlijk een indringer in de Nederlandse natuur is…

DSC01755

Na het bezoekerscentrum stak ik de weg over en kwam ik in een gebied uit, waar ik volgens mij nog niet eerder was geweest. Pas aan het einde kwam het allermooiste stukje: dwars door de duinen over een pad van mul zand, duin op en duin af. Dit was wel pittig lopen, zeker in de volle zon. Wel heel mooi. Hier waren ook niet zo veel mensen.
Overigens had ik tegen die tijd al 2x mijn GPS kunnen verkopen. Er was veel belangstelling voor Smaug vandaag. Wat dat dan was, een gps? En hoe kreeg ik die kaart daar dan in? En die route? Ik vond het wel grappig, maar vind het altijd lastig uitleggen zonder laptop erbij, om het voor te doen. Ik heb het mezelf ook allemaal zelf aangeleerd, door veel te lezen op het forum van geocaching en het gewoon eens te proberen. Ongetwijfeld is er nog veel meer mogelijk met Smaug, maar ik ben al heel blij met alles wat ik er nu mee weet te doen.

DSC01757
In dit duingebied zou nog een earthcache te doen zijn. Nou heb ik een zwak voor earthcaches, maar deze had vier waypoints. En helaas bleken geen enkele van die waypoints echt op de route te liggen. Eentje lag zelfs nog meer dan een kilometer verderop. In verband met de tijd en de al gelopen afstand, besloot ik om niet meer aan die earthcache te beginnen. Dat betekende dus wel dat ik helemaal geen caches had gevonden deze dag.

DSC01758

De NS-route eindigde bij een bushalte. Dat wist ik vantevoren, maar die bushalte zou een bepaalde naam hebben en deze heette anders. En er reden hier geen bussen op zondag! Paniek brak uit. Ik herinner me nog heel goed die wandeling in het duingebied voorbij Alkmaar, vorig jaar, toen er ook geen bussen bleken te rijden. En ik mezelf helemaal dood heb gelopen naar het station. Ik zag het absoluut niet zitten, om dat nu weer te doen.

9292 nog maar eens geraadpleegd. Dit bleek echt niet de goede bushalte te zijn. Ik moest een andere hebben, die meer in het centrum van Egmond aan Zee lag. Met behulp van Google Maps daar naartoe gelopen. En ja, daar zou wel degelijk nog een bus komen, maar die reed maar 1x per uur en het duurde nog drie kwartier voor de volgende kwam. Pfft, ik was al lang blij dat er nog een bus zou komen. Ik had vreselijke honger en dorst, dus ik liep naar de Jumbo tegenover de bushalte. Hier was het zo druk, dat ik er bijna heel de drie kwartier heb doorgebracht, met in de rij voor de kassa staan.

Ondertussen was het aantal mensen dat op de bus wachtte aangegroeid tot minstens 25 man. Het was wel bemoedigend: want dan zou die bus zeker komen (ik heb nooit zoveel vertrouwen in de komst van bussen). De bus kwam inderdaad en werd met gejuich begroet. Hij bracht ons keurig naar station Alkmaar. Onderweg herkende ik allemaal plekken, zowel van het weekend in november 2016, als van tijdens de horror-wandeling in juli 2017.

DSC01759

De trein, die mij helemaal naar Den Bosch zou brengen, stond al klaar, maar ging pas over 20 minuten rijden. Dat kon me niet zo heel veel schelen. Ik had ondertussen iets te eten en te drinken en ik had een boek. Ook zat er airco in de trein en ik had een upgrade voor de eerste klas. Dus ik kwam die treinreis prima door. Gelukkig ook geen problemen onderweg, dus ik kwam weer keurig thuis uit. Tja, toch hield ik een beetje een gevoel van “jammer-de-bammer” aan deze wandeling over. Zo’n pokke-eind reizen (de terugreis duurde uiteindelijk dus meer dan drie uur, busreis en wachttijd meegerekend) en dan eigenlijk maar weinig nieuws gezien en helemaal geen caches. Maar goed, het is mijn eigen schuld. Ik had die query niet gecontroleerd en ik kies er zelf voor om zulke afstanden te reizen (ik heb Dal Vrij).

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

 

 

2 reacties op “NS-wandeling Noord-Hollands Duinreservaat (18)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s