Geocachingverhalen uit het verleden: 18 juli 2010

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 18 juli 2010

Mijn moeder en ik gingen België weer eens onveilig maken en konden de parkeerplaats niet vinden…

Geocachingverhaal uit het verleden:

2128. Klein Kuylen
2129. Pruniewalk 8 Einde
2130. Pruniewalk 7 Omweg
2131. Pruniewalk 6 Natuurpunt
2132. Pruniewalk 5 De baan
2133. Pruniewalk 4 UFO
2134. Pruniewalk 3 Horzels
2135. Pruniewalk 2 Sahara
2136. Pruniewalk 1 De beek
Maker: Raffius
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 18 juli 2010
Plaats: Weelde, België

2137. Liereman – Kempense Stal
2138. Liereman – Kijkplatform
Maker: Pannekoek en Prot
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 18 juli 2010
Plaats: Oosthoven, België

Mijn moeder is al meer dan een jaar helemaal into geocaching dus het begint wat te worden met het account van HaJaMaToJo, dat eigenlijk al langer bestaat (wel een week of drie ;>) dan ons eigen Heideroosjes-account.

Er was een nieuwe serie uit in België en aangezien we voor ons doen al lang niet bij onze zuiderburen zijn geweest, leek het me wel leuk om die te gaan doen. Mijn moeder houdt over het algemeen meer van multi-caches, maar omdat dit een wandeling langs diverse traditionals was, vond ze het ook wel een keertje leuk om eens veel puntjes op een dag te gaan scoren.

Ondanks de TomTom was het nog een heel gedoe om op een fatsoenlijk startcoördinaat te komen. Hij stuurde ons vage weggetjes in met “Privaat”-borden, volgens de kaart reden we door een meer heen en uiteindelijk typte ik het coord van Klein Kuylen in, een nano-cache die vlakbij de Pruniewalk lag en waarbij wel een parkeercoördinaat werd gegeven, iets wat bij de Pruniewalk niet het geval was. Zo kwamen we bij Klein Kuylen aan, dit was de eerste nano voor HaJaMaToJo. Ik was veel te moeilijk aan het zoeken en daardoor vond mijn moeder de cache, waardoor ze meteen tot mijn nieuwe nano-expert is benoemd. Ik heb ondertussen een stuk of drie nano-experts in dienst.

We besloten om vanaf hier naar de Pruniewalk te gaan lopen. Nummer 8 was nu het dichtste bij, dus we gingen de serie in omgekeerde volgorde doen. Na een wandeling door de bush-bush kwamen we aan op een gewoon zandpad. Dat stukje “jungle” was niet zo slim van ons, want even verderop stond een bordje dat het “privaat” en “niet betreden” was. Ehm, dat stond er aan de andere kant niet en we hadden toch hoofdzakelijk door de drooggevallen slootbedding gelopen. Nummertje 8 lag aan de overkant van de sloot aan de andere kant van het zandpad en er kwamen Dreuzels (dacht ik) aan in de verte, dus wachten we tot ze voorbij waren. Alleen gingen ze niet voorbij, want het bleken ook geocachers te zijn, het Belgische team Oegeke. We gingen samen op zoek naar de cache, die door mij gevonden werd (wat me natuurlijk wel goed deed, haha). Oegeke deed de serie in een andere volgorde, dus we namen weer afscheid.

Wij begonnen aan de wandeling die hoofdzakelijk over stoffige zandpaden ging. We vonden nummertje 7 en 6 snel en zonder problemen. Bij nummer 5 en 4 kwamen we in een rommelig bos uit, waar niet echt een pad was. Nummertje 5 lag op de zweefvliegbaan waar het met dit mooie weer druk was met zweefvliegers. Die sloegen echter totaal geen acht op de geocachers. We kwamen hier nog een Belgisch team tegen, Mr. Jingles. Zij deden het rondje in de goede volgorde. Nummer 4 was eigenlijk wel het leukste, er was een uitkijktorentje in de buurt, waar ik natuurlijk in moest klimmen.

Daarna lagen nummer 3, 2 en 1 allemaal aan hetzelfde, lange en stoffige zandpad. We wezen nog wat Belgische fietsers de weg naar Weelde (alsof we het zelf zo goed wisten, uhum) via de kaart in Eragon (dat is mijn gps). En we kwamen zowel Oegeke als Mr. Jingles nog een keertje tegen. De laatste was wel bereid om mijn persoonlijke trackingnummer (dat zit op mijn rugzak) te discoveren, dus dan heb ik eindelijk eens een discover die Anke niet heeft (we doen een wedstrijd wie het vaakste gezien wordt).

Nadat we de Pruniewalk voltooid hadden beloonden we onszelf met een lekker ijsje op het terrasje van het door Oegeke aangeraden café. Dit was bij een recreatiemeer dat deed denken aan het Staalbergven, maar hier mocht je wel met bootjes in. Hier groeit vast geen Grote Biesvaren, aangezien dat stomme plantje zo zeldzaam is (uitleg: in het Staalbergven groeit een zeldzaam plantje dat de Grote Biesvaren heet. De recreatie op het ven zou het plantje mogelijk aantasten). Ik kreeg helemaal zin in kanoën, maar er moest nog meer gecachet worden.

We konden het bord met de vragen van de offset-multi niet vinden, dus zochten we de Mazda maar weer op. Mijn moeder had haar zinnen gezet op een traditional die ik vorig jaar al had gevonden met Stephanie. Ik liep nog maar een keertje met haar mee.

Daarna hadden we nog tijd over voor een andere wandeling, over het Liereman-pad. Het waren drie caches, maar de eerste was een nano in een ijzeren (dus magnetische) uitkijktoren en na een hele tijd zoeken moesten we het opgeven (ook omdat er een hele familie ons kwam storen). De andere twee micro’s konden we gelukkig wel vinden.

Helaas was het geen rondwandeling zoals de Pruniewalk, maar moest je nog een paar kilometer terug lopen naar de auto. Hierna waren de caches op en was het ook tijd om naar huis te gaan.

Wat ik hier op 18 juli 2019 nog aan toe te voegen heb:

Haha, ik ga nog steeds regelmatig geocachen met mijn moeder. Ook nog wel eens in België. Wat dat betreft is er in negen jaar weinig veranderd. Maar dat ze trails niet leuk zou vinden? Dat hoor ik haar nu nooit meer zeggen ;>)

Die Grote Biesvaren was een heel ding toen wij met het clubhuis van de kanovereniging naar het Staalbergven wilden verhuizen. We zitten daar sinds 2009. Ondanks dat het plantje op de bodem van het ven groeit en wij met onze kano’s niet op de bodem komen, werd er een groot probleem van gemaakt.

Dat Travelling Person nummer zit nog op mijn oude rugzak. Ik heb het nooit verplaatst naar mijn nieuwe (nou ja, ondertussen ook al niet meer zo nieuw) rugzak. Moet ik eigenlijk nog eens doen, maar het is een hele dikke patch, die lastig vast te naaien is. De vorige keer heeft mijn moeder het voor mij gedaan, want ik ben niet zo goed in handwerk, haha. Verder ben ik ook niet zo’n trackable-fan meer als vroeger, hoewel ik ze nog wel braaf verplaats als ik ze tegen kom in een cache.

 

Dit bericht werd geplaatst in #geocaching, Wandelen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s