Geocachingverhalen uit het verleden: 1 augustus 2009

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 1 augustus 2009

Mijn moeder en ik gingen geocachen in de omgeving van het Brabantse Veghel.

Geocachingverhaal uit het verleden:

1438. Ons pap’s kuusse-cache
Maker: The Finch
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 1 augustus 2009
Plaats: Bedaf

1439. Bedafsche Bergen
Maker: 1ltmoos
Type: Earthcache
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 1 augustus 2009
Plaats: Bedaf

1440. Achter de Bedafse Berg
Maker: The Finch
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 1 augustus 2009
Plaats: Bedaf

1441. Natuurtuin ’t Bundertje
Maker: VindenPuntNL
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie
Gevonden op: 1 augustus 2009
Plaats: Veghel

Na zes dagen achter elkaar werken was ik wel weer toe aan wat caches ter ontspanning. Mijn moeder had nog vakantie en ging gezellig met mij mee. We wilden graag een stukje wandelen, dus daarom viel de keuze op een 3-in-1 cachewandeling in Bedaf, bestaande uit 2 muli-caches en 1 earthcache. Ik vond de naam van de cache “ons paps kuusse-cache” niet zo aantrekkelijk, maar goed, het ging om de wandeling.
We verplaatsten ons met Reno (mijn voormalige auto) naar een klein plaatsje dat Bedaf heette. Echt zo’n typische of all places-naam. Het ligt vlakbij Uden.
In de cache-beschrijving werd ons een mooie parkeerplaats beloofd, maar die was er dus helemaal niet. Reno moest in de berm en daar ben ik nooit zo kapot van: ben altijd bang dat er trekkers langskomen die hem plat als een dubbeltje maken.

De cache-route liep voortdurend net de verkeerde kant op, dan ik dacht. Op het 1e waypoint (wp) aangekomen hadden we meteen problemen met het beantwoorden van de vraag. Dat maakte mij erg chagrijnig (kwam ook door een hoop andere factoren van die week). Ik vond het dus een echte rotcache, maar mijn moeder wist van geen opgeven. Bij het 2e waypoint zouden we een bankje moeten gaan zien. Dus mijn moeder liep door (het was een pad langs het water en je kon eigenlijk maar 1 kant op) en vond het bankje. Ik was kwaad achtergebleven op wp 1 om allerlei mogelijkheden te berekenen met de vraag van wp 1. Toen mijn moeder het bankje had gevonden liep ik ook door. Toen vond ik het volgende coördinaat op een paaltje en konden we weer verder.

Het ging nu beter en de route was toch nog best aardig. Tot we bij wp 6 aankwamen en het te vinden kokertje echt verdwenen was (later lazen we in logjes van andere mensen dat bijna niemand wp 6 gevonden had). Om verder te kunnen moesten we gebruik maken van de sms-hint. Dat is eigenlijk niet wat je wil, maar ja, je moet iets om verder te kunnen. We konden weer verder. Eerst kwamen we nog langs een voor mij erg bekend plekje: twee earthcaches vlak bij elkaar: Peelrandbreuk en St. Annabosje, dus even wat foto’s van mijn moeder gemaakt, zodat zij die ook kon loggen. Ik had die al eerder gedaan.

Daarna door om de kuusse-cache te vinden. Die lag nog wel op een mooie verstopplek. Alleen van de hint klopte geen hout. De “kuussen” zouden toekijken bij het loggen. Nou is een kuus in een gedeelte van Brabant een varken en in een andere gedeelte van Brabant een koe, maar hier stonden paarden! Die waren trouwens erg nieuwsgierig en kwamen naar het hek toe om te kijken wat die mensen met die vreemde apparaatjes toch allemaal aan het doen waren.

De nieuwsgierige paarden

Van hieraf konden we meteen verder lopen om Achter de Bedafse Berg te doen. We moesten door een koeienweide en er was ook een stier, die een hele harem had.
Mijn fototoestel kwam meteen tevoorschijn en wat dat betreft zijn mijn moeder en ik helemaal hetzelfde, want zij pakte ook meteen het hare.
Na een korte wandeltocht kwamen we aan bij de Bedafse Berg. Hier konden we eerst de gelijknamige earthcache doen. De foto was snel gemaakt, maar daarna kwamen er vragen die niet te beantwoorden waren. Je moest ook de hoogte van de berg bepalen, dus ik braaf er tegenop geklommen, terwijl mijn moeder vanaf beneden toekeek, maar de hoogtemeter van mijn gps sprong als een idioot op en neer.
Een van de vragen ging over een zeldzaam dier. Mijn moeder bedacht toen de Duinzanddraak (dat heeft ze ook nog echt gemaild en de maker vond het heel grappig) en daar was ik het als drakenfan natuurlijk helemaal mee eens. Achteraf bleek de hele vraag een soort van grapje te zijn. Nou ja, ook goed. Beetje rare earthcache, maar goed.

Ik met mijn chagrijnige kop op de Bedafse Berg

Verder met de Bedafse Berg. Mijn moeder mocht lekker toch nog de berg opklimmen om op het volgende wp te komen. Deze route was veel leuker en afwisselender dan de kuusse-cache. Door de duinen, het bos en een stukje over de heide. De Bedafse Bergen is een aangelegd natuurgebied, als compensatie voor het aanleggen van de snelweg de A50 door een natuurgebied (De Maashorst) heen. Een stukje van de route was mij al bekend van Rondje Bernheze. Deze cache lag er toevallig nog wel (Rondje Bernheze wordt dit jaar gearchiveerd en de eerste helft is al weggehaald), dus kon mijn moeder nog een extra found maken. Ik had ondertussen meer interesse in de kudde schapen die hier rondliep (heb een geweldige foto van alle schapenkonten).

De schapenfoto

Het eindpunt was nog lastig. Je had vier foto’s met codes en je moest 1 foto uitzoeken die in de omgeving van het laatste wp gemaakt was. Met de codes van die foto kon je dan de cache-locatie berekenen. Mijn moeder en ik werden het niet eens over de foto. Ik moet toegeven dat mijn moeders keuze uiteindelijk de goede foto bleek te zijn…

Op de terugweg naar Reno kwamen we langs een gezellig uitziend cafe en hier hebben we onze founds gevierd met wat consumpties op het terras. Die kostten bijna niets, trouwens.
Daarna terug naar Reno. Het was nog best vroeg en daarom besloten we om nog een oppikkertje te doen. Dit werd Natuurtuin ’t Bundertje.  Het was best leuk om door de natuurtuin te lopen. Er lag een hele mooie brug door de vijver heen. Na een rondje door de natuurtuin en het loggen van de cache zijn we terug naar Oisterwijk gereden.

Wat ik hier op 1 augustus 2019 nog aan toe te voegen heb:

Ik moet eerlijk zeggen dat ik mij de details van deze dag niet meer kan herinneren. Het is dan ook 10 jaar geleden. Daarom zijn deze verslagen ook voor mijzelf zo leuk om terug te lezen, want dan komt er weer van alles terug. Tja, de Duinzanddraak, die was ik ook vergeten. Maar ik ben nog steeds een fan van draken.

Wat ook bijzonder is, is dat deze 3-in-1 cachewandeling na 10 jaar nog steeds online is, dus je komt deze caches nog steeds gaan lopen. Voor de geocachers onder ons, de cachecodes zijn: GCK7Z5, GC1E837 en GC15B7G.

De foto’s zijn door mij zelf gemaakt op 1 augustus 2009 en die waar ik zelf op sta is natuurlijk door mijn moeder gemaakt.

Dit bericht werd geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s