NS-wandeling Drentsche Aa

Nadat ik de 20 NS-wandelingen voor mijn Day Zero Project volbracht had, ging ik vrolijk door met NS-wandelen. Ik loop alleen enorm achter met de verslagen.

Drentsche Aa

Vanaf ons vakantiehuisje in Drenthe gingen mijn moeder en ik per auto naar station Beilen (waar je gratis mag parkeren!) en vanaf daar per trein naar station Assen. Dit is maar een kort ritje van 10 minuten. Vanaf station Oisterwijk zou het 3 uur en 10 minuten enkele reis zijn geweest. We gingen voor de rondwandeling Drentsche Aa.

Het lot van de verdwenen reuzenpaddo

Ik wilde mijn moeder dolgraag de reuzenpaddo laten zien, maar station Assen is verbouwd en de reuzenpaddo is verdwenen. Op internet is helemaal niets over de verdwijning van de reusachtige ANWB-paddenstoel terug te vinden. Dat was in mei 2019. Toen ik dit stukje ging schrijven zocht ik nog een keer naar het lot van de reuzenpaddo en RTV Drenthe heeft het uitgezocht voor hun nieuwsrubriek Zoek het uit! Ze hebben hem dus gewoon vernietigd…wat jammer zeg. Gelukkig dat Anke en ik de grote paddenstoel nog gezien hebben in de zomer van 2011.

Er staat nu een ander kunstwerk; een gigantische, stomende hond, genaamd Mannes. Ook vonden we een cache tegenover het station van de Knappe Koppen Serie. Edison zat heel toepasselijk verstopt in een lampenkap. We moesten nu terug door de spoortunnel naar de andere kant van het station om aan de wandeling te beginnen. Via de vogeltjesbuurt (ik vond het leuk dat er ook straten naar exotische vogels waren genoemd, zoals de flamingo) liepen we naar het natuurgebied de Drentsche Aa. Dit landschap heeft trouwens de status van Nationaal Park, wat je eigenlijk niet zou verwachten. Het weer was een stuk grauwer dan een dag eerder, maar het bleef wel droog. En unaniem waren we het erover eens dat dit een mooiere wandeling was dan het Bijvoetpad.

Nationaal Park

Er lagen ook nog enkele caches op de route. Ook kon ik nog een aantal paddo’s spotten. Zo vonden we 1,0 van een Assen-serie, die verder uit mysteries bestaat. Die hadden we niet opgelost, dus het bleef bij deze. We keken eerst nog uit of we toevallig zo’n mysteriecache zagen zitten, maar dat was niet zo. Wel vonden we nog een cache van de Deurzer-trail. Dit is wel grappig, want in 2014 heb ik de Deurzer-trail met Anke gedaan. Leuk dat hij dus nog steeds online is. Ik herkende het gebied ook wel. We liepen naar het plaatsje Rolde. Mijn moeder hoopte op een terras, maar dat viel alweer tegen, dus moest ze het met haar meegenomen broodje doen. Rolde  heeft een mooi, fotogeniek kerkje en we gingen ook even naar binnen. Weet niet of dat als atheïst nog mag, maar ik vind kerken nog steeds wel mooie gebouwen. Deze had bijvoorbeeld bijzonder mooie glas-in-lood-ramen.

Hunebedden van Rolde

Achter het kerkje lag een groot kerkhof en daarachter lagen heel toepasselijk de twee hunebedden van Rolde. Hier was het een komen en gaan van luidruchtige mensengroepen. Best irritant, want wij wilden een cache vinden en dat lukte niet zo. Ik werd heel chagrijnig van al die mensen, maar mijn moeder hield het hoofd koel en vond uiteindelijk de cache. Het lukte ook nog om enkele mensloze foto’s van de hunebedden te maken. De wandeling liep nu weer terug naar Assen, maar dan via de andere kant. Zo kwamen we over de Kampsheide, een interessant stukje bos/heide met veel grafheuvels, een hunebed (helaas niet gezien) en een pingoruïne. Over deze laatste ging een earthcache, maar wij hadden het informatiebord gemist en het was best wel een eindje terug. Uiteindelijk heb ik flink naar het antwoord moeten speuren op internet, maar ik heb het wel gevonden en daarmee kon de earthcache alsnog gelogd worden. Van de pingoruïne; die eruit zag als een gewoon ven, maakte ik een mooie puddlegramfoto. Mijn moeder kan zo’n gemiste earthcache niet zoveel schelen, maar ik kan daar dan best een beetje nijdig om worden.

Poepenveldje

De wandeling ging verder door een gebied met zo’n planken loopbrug, dat vind ik ook altijd wel leuk en zelfs mijn moeder vond dat prima, hoewel die eigenlijk niet zo van wankele dingen zonder leuningen is. We kwamen ook nog langs het Poepenveldje, iets uit een lang vervlogen oorlog. We kwamen weer aan de rand van Assen uit. Eigenlijk moesten we weer door de Vogeltjesbuurt lopen, maar er lag een rand bos omheen en daar bleken twee Pelikaancaches te liggen. Die wilden wij nog wel graag scoren, dus wij liepen door het bosje en vonden twee mooie caches met grote bakken. Het was de paar honderd meter omlopen wel waard. We eindigden in het Valkenstijn-park, ook hier ben ik wel eens eerder geweest, met Anke, maar dan tijdens ons BIL-weekend, in 2011. We zijn toen een weekend in Drenthe geweest om de BIL-serie af te kunnen maken, waar we in 2010 aan begonnen waren. Er was toen een geocaching-event in dit park.

Vlakbij het station wilde ik nog de cache bij het TT-monument doen, maar mijn moeder wilde door naar het station, omdat ik eerder had gemopperd dat ik de trein voor 16 uur wilde halen vanwege mijn Dal Vrij. Mijn moeder boeide dat niet zo voor een ritje van 10 minuten. Uiteindelijk hadden we beter die cache kunnen doen, want nu reed de trein voor onze neus weg en moesten we een half uur wachten op de volgende. We hadden nog wel de laatste trein voor 16 uur. Dat dan weer wel.

Deze diashow vereist JavaScript.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt.

Dit bericht werd geplaatst in #geocaching, Wandelen, Waymarking en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s