Categorieën
#geocaching Throwback Thursday

Geocachingverhalen uit het verleden: 23 januari 2011

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 23 januari 2011

Ik ging al vroeg in de ochtend geocachen met mijn moeder in Loon op Zand, waar twee nieuwe caches online waren gekomen.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. Carnaval 2011
  • Maker: Purk
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 23 januari 2011
  • Plaats: Loon op Zand
  1. De Zandleij
  • Maker: Team Meelhopper
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 23 januari 2011
  • Plaats: Loon op Zand

Op zaterdagavond was ik de dagfounds aan het loggen en ontdekte dat er een nieuwe cache in de nearbiest-lijst stond: De Zandleij. Ik klikte hem aan voor meer informatie en het bleek om de nieuwste Meelhopper te gaan. Al vlug kwam ik erachter dat ook de nieuwe Carnavals-cache (Purks jaarlijks terugkerende traditie) die dag online was gekomen. Ik was al van plan geweest om op zondagmorgen nog voor de zwembadtraining een cache te gaan doen en ik zou wat opgeloste mysteries op gaan halen. Nu werd het plan meteen gewijzigd in de nieuwste caches van Loon op Zand. Ik poste de boodschap op msn en mijn moeder wilde eigenlijk meteen mee.

Op zondagmorgen stond ik al vroeg voor de deur bij mijn ouders. We gingen eerst naar Carnaval, want daar was misschien nog eremetaal te halen, bij Zandleij was dat al weg. Daarnaast was Carnaval de langste route en om praktische redenen is het handiger om met de langste route te beginnen. Op de parkeerplaats konden we een andere cache-mobiel spotten, dus misschien hadden we nog TTF. Later bleek het de auto van Meelhopper te zijn. Op het eerste waypoint ontdekte we wat Purk bedoelde met “haring happen”; alle aanwijzingen zaten op tentharingen, blijkbaar was de kampeeruitrusting  overhoop gehaald voor deze cache. Maar weer leuk bedacht. Terwijl ik de haring terug in de grond stopte kwam er een echtpaar met GPS op ons aflopen. Ik kende ze niet en had daarom ook niet zo’n zin om met hun op te lopen. Dat hadden zij ook helemaal niet. Ze zeiden zoiets van dat wij door moesten lopen, want zij kwamen eraan? Ik vond het al meteen heel irritant dat zij in onze nek liepen te hijgen en toen liepen wij ook nog verkeerd, dus toen haalden ze ons in. Ze stopten de haringen steeds vrij diep terug in de grond (waarschijnlijk met behulp van hun voeten om hun handen niet vies te maken) en dat maakte het soms erg lastig om ze te vinden.

Daarnaast verloren wij heel veel tijd met het waypoint dat in alle internetlogjes “het reisbureau” wordt genoemd. Hier zit een brochure van Disney verborgen en de familie Purk gaat een reisje Disneyland boeken. We waren het er al snel over eens dat de kinderen Purk gratis mee mochten omdat ze onder de 12 jaar zijn. Dus dan moest het zoveel geld kosten. Het volgende waypoint was echter een grotere afstand dan we tot nu toe af hadden gelegd en ook nog eens over een zeer drukke ATB-route (zondagochtend). We kwamen uit op een omgewoelde locatie, maar op het echte 0-punt was er geen omgevallen boom te vinden. Ik werd erg chagrijnig van en na een tijdje toch maar besloten om terug te gaan naar het  “reisbureau”. We liepen over wat alternatieve bospaden, omdat ik de ATB-route wilden vermijden. Ondertussen zag ik de TTF al door m’n neus geboord en haatte ik het onbekende team die we “rood en blauw jasje” noemde intens.

Terug bij het reisbureau konden we onze fout in de eerste instantie niet ontdekken. Tot ik de brochure van voor naar achteren ging doorbladeren om te kijken of er nog ergens iets over de prijzen werd genoemd. Ja hoor: “Goedkoopste Disney-reis prijs p.p. op basis van 2 personen.” Dat was dus het addertje onder het gras en de reden waarom Disney zo rijk wordt van hun gasten. In de tabel achter in het boek lijkt het alsof de prijs die er staat voor 2 personen geldt. Mooi niet  dus, dat mag je per persoon afrekenen. En met deze wetenschap kregen we een kortere afstand en daar vonden we idd de volgende haring. Daarna verliep de rest van de tocht een stuk voorspoediger, inclusief het in elkaar puzzelen van wat bierviltjes en daar het juiste coördinaat uitpikken.

De cache zelf was ook heel snel gevonden, want die was gigantisch, net als de cachershoop. Hier konden we ook lezen wie “rood en blauw jasje” waren; zij hadden de TTF voor onze neus weggekaapt. Daar baalde ik toch wel een beetje van. Dus wij deelden het blik met plaats 4 en 5. Zuur hoor, het zoveelste blik. Maar goed, het gaat erom dat je plezier hebt in het cachen. En dat had ik deze ochtend niet helemaal.

Bij Zandleij werd dat beter. Hier waren geen andere irritante geocachers in het zicht en het eremetaal was de dag ervoor al verdeeld. De cache-route viel alleen zwaar tegen en was niet echt van het niveau dat Meelhopper gebruikelijk heeft. Het was een gebied dat ingeklemd lag tussen de snelweg en een N-weg, dus met voortdurend voorbijrazende auto’s. Het was maar 2 km, met maar liefst 9 waypoints. Je moest de hele tijd de opdrachten goed lezen, omdat je onderweg ook dingen moest doen. Vooral het schakel tellen was wel grappig, omdat je als je de verkeerde schakels zou tellen, je door een rioolbuis onder de snelweg door zou moeten kruipen om bij dat punt te komen. Blijkbaar hadden meer mensen dit verkeerd gedaan, want er werden veel grapjes over gemaakt in de logs.

Het gevaarlijkste punt vond ik de opdracht  “zoek het telefoonnummer tussen twee waypoints in”. Het eerste waar iedereen op af loopt is een kastje aan de rand van de snelweg en er stond geen vangrail tussen, je werd gewoon bijna doodgereden. De tweede optie werd dan een verkeersbord, nog meer naar de gevaarlijke weg toe. En uiteindelijk was het een paal van de watermaatschappij aan de overkant van de greppel. Het hele gebied lag ook nog vol met troep die door mensen uit hun auto’s was gegooid. Al met al vonden we het niet zo’n geweldige cache, maar we hebben hem wel gevonden. Vanuit de bosjes (de cache lag in het bosje tegenover de parkeerplaats) zagen we de volgende cachers al bij wp 1 staan. Wij wilden het ze niet gemakkelijk maken, dus moesten we een beetje sneaky doen, zodat ze ons niet zouden zien en dat is gelukt. Op de parking stond ook nog een andere auto met TB-sticker, dus mijn moeder ging die discoveren, terwijl ik door de achterbak van mijn auto kroop om de zijdeuren open te krijgen; ik had op dat moment een probleem met de centrale vergrendeling van mijn auto.

Wat ik hier op 23 januari 2020 nog aan toe te voegen heb:

Ja, soms zit het mee en soms zit het tegen. Tegenwoordig interesseert dat eremetaal mij helemaal niets meer. Ik wacht juist liever tot de grootste drukte rondom een nieuwe cache voorbij is. Ook de jaarlijkse carnavals-caches zijn op een bepaald moment gestopt. Jammer, want ik heb er wel altijd veel plezier aan beleefd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s