Categorieën
#geocaching Throwback Thursday

Geocachingverhalen uit het verleden: Rondkruipen in het Rovershol

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 27 februari 2009

Stephanie, Anke en ik waren op vakantie in Luxemburg en gingen elke dag op geocaching-jacht.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. Castle of Beaufort
  • Maker: CPT Buttermilk
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 27 februari 2009
  • Plaats: Beaufort, Luxemburg
  1. Geowolf 10: A Knight’s Trail
  • Maker: GeoWolf
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 27 februari 2009
  • Plaats: Beaufort, Luxemburg
  1. Rauberhohle
  • Maker: Inselkind
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 27 februari 2009
  • Plaats: Luxemburg
  1. Schloeff 1
  • Maker: Oldgrizly
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 27 februari 2009
  • Plaats: Luxemburg
  1. Rock Labyrinths
  • Maker: Bridwell and Captain Cook
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 27 februari 2009
  • Plaats: Luxemburg

Het was alweer onze laatste dag in Luxemburg en we wilden allemaal nog een dagje gaan cachen. De eerste van het dagprogramma was Castle of Beaufort. Het huisjespark waar wij logeerden lag aan de Route de Beaufort. Onderaan de berg lag Dillingen en bovenop de berg lag Beaufort. We waren er die week al 2x geweest, maar hadden het kasteel nog niet gezien. En je weet dat ik dol ben op kastelen, dus daarom deze kasteel-cache.

Van het kasteel van Beaufort is niet meer over dan een ruïne, maar die overblijfselen zijn nog wel herkenbaar als een kasteel. En daarnaast hebben ze gewoon een nieuw kasteel gebouwd. Nadat ik even riddertje had gespeeld begonnen we aan de cache-route. Het was een foto-zoektocht en de gps was niet echt nodig. Het was een verrassend mooie route, helemaal door een rotsachtige vallei waarin een bergbeekje stroomde met wild water. Over het stroompje liepen steeds bruggetjes. Het zag er een beetje sprookjesachtig uit, wel heel mooi. De aanwijzingen zaten sneaky onder de bruggetjes verstopt, dus meestal liepen we over de stenen door de rivier, in plaats van over het bruggetje.

Tijdens deze cache vonden we nog een geheimzinnig coördinaat. We kwamen er toch langs, dus hebben nog gezocht of daar ook een cache lag, maar dat was niet zo. We vragen ons toch af waar dat coördinaat dan van was, waarschijnlijk van een ander soort speurtocht waarbij ze een gps gebruiken.

De cache lag leuk verstopt tussen de rotsen, maar gelukkig hadden we hem vrij snel gevonden.

Toen we terug kwamen bij de parkeerplaats had Reno (mijn voormalige auto) gezelschap gekregen van drie andere auto’s. En die hadden allemaal een Nederlands kenteken. Dat is wel raar, om in het buitenland een parkeerplaats vol Nederlandse auto’s te zien.

Ik keek naar de dichtbijzijndste cache en die bleek op loopafstand vanaf het kasteel te zijn, alleen dan een rondje de andere kant op. Dus besloten we lekker te gaan lopen en Reno te laten staan. De ontvangst was heel erg bagger, dus hebben we een beetje illegaal door een weiland gelopen en onder het prikkeldraad doorgekropen. Daar zaten ook nog irritante prikkelplanten die Stephanie en mij aanvielen. Gelukkig hebben we de cache nog wel gevonden.

Terug op de parkeerplaats besloten we om Schloef te gaan doen. Maar onderweg daar naartoe kwamen we langs het Rovershol – onze frustratiecache van eerder die week -, dus kreeg die voorrang. Want allemaal wilden we het nog een keer gaan proberen. Iedereen had er ’s nachts van gedroomd of niet van geslapen, dus…

Gewapend met extra zaklampen klommen we de berg weer op. Ik was er van overtuigd dat hij achter de grote ‘triangular stone’ moest liggen, waar we de vorige dag ook al achter waren gekropen. Vandaag was de angst voor enge beesten weg (er was wel een vleermuis), omdat we nu wisten wat er achter de steen zat, dus zaten we er vrij snel alledrie achter. Allemaal rondgeschenen, maar we konden niets vinden. Anke probeerde zelfs nog in een hol te kruipen, maar dat was toch wel heel erg smal. Toen herinnerde ik me opeens iets over “high hiding-place” in een log dat ik gelezen had, dus begon ik boven mijn hoofd te voelen, boven het hol waar Anke in zat. En opeens voelde ik iets wat meer aanvoelde als een plastic bakje, dan als een steen. Maar ik kon er niet goed bij. Anke is langer, dus ik vroeg of die wilde kijken. Ook Anke moest nog tegen de rots opklimmen (wat daar moelijk ging), maar ze kreeg de cache wel te pakken. Dus wij triomfantelijk naar Stephanie toe, die onder in de grot aan het filmen was.

Buiten in het zonlicht gelogd en Stephanie heeft van alle twee de zoektochten een leuk filmpje gemaakt. Waarin ik overigens een hoop onzin uitkraam.

Maar dit is wel echt een cache om trots op te zijn. En die volgens Stephanie echt in het found-lijstje thuis hoort. Daar ben ik het helemaal mee eens.

Op de meest onverwachte moment zeiden we ook nog de hele tijd: “Maar we hebben wel het Rovershol gevonden!”

We hadden in het Rovershol genoeg adrenaline opgedaan om nog een cache te doen. Dus reden we door naar Schloef 1 (Heb trouwens geen Schloef 2 ontdekt, dus geen idee wat het cijfertje in de cache-naam betekend). Ook dit was weer een mooie wandeling. 1 waypoint was op een soort van Pride-Rock (de rots uit de Lion King) en daar had je echt een stoer uitzicht over de omgeving, vanaf een heel hoog punt. Gek genoeg waren de hoge bomen daar afgezaagd en wij vroegen ons af hoe ze dat voor elkaar gekregen hadden, op zo’n hoogte…

De route liep verder door een rotspark, naar een volgend uitzichtpunt. Van daaraf had je niet alleen een mooi uitzicht, maar moest je ook de rotsspleet vinden, waar de cache verborgen lag. Die zagen we liggen, we liepen ernaartoe en de zaklampen kwamen weer tevoorschijn. Dit keer vond Stephanie de cache. Ook dit vonden wij weer een leuke multi-cache.

Onderweg naar  de parkeerplaats bij Schloef 1 waren we al langs het startpunt van Rock Labyrinths gereden. Dat zag er veelbelovend uit, dus besloten we om daar naar terug te gaan en ook die cache nog te doen. Dit was ook een erg leuke cache-route. Hier was een soort van park van rotsen, waar je tussendoor kon lopen of met trappen eroverheen. De ontvangst was waardeloos, maar gelukkig hebben we de cache wel gevonden.

Toen was het te laat om nog verder te cachen – want februari, dus vroeg donker -, maar we hadden deze dag 5 leuke caches gevonden, dus het was ook mooi geweest.

Wat ik hier op 27 februari 2020 nog aan toe te voegen heb:

Als ik dit zo lees, over al die wandelingen door de bossen en tussen de rotsen, dan wil ik zo nog een keer naar Luxemburg om daar te geocachen. En ja, dat Rovershol, daar waren wij toen heel erg trots op, dat we die cache gevonden hadden en een andere cacher uit Oisterwijk niet. De cache is overigens nog steeds online, voor de geocachers onder ons, de cachecode is GCMR02. Ook Rock Labyrinths ligt er nog steeds en is een aanrader, cachecode GC5F71.

Deze diashow vereist JavaScript.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s