Categorieën
#geocaching Throwback Thursday

Geocachingverhalen uit het verleden: 19 maart 2011

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 19 maart 2011:

Samen met mijn moeder op stap in de Hel van Loon om Hugo van den Loonschen Duynen te verslaan. Of dat gelukt is lees je in het geocachingverhaal van vandaag.

Geocachingverhaal uit het verleden:

  1. De Hel van Loon II: Hugo’s Wraak
  • Maker: Team Meelhopper
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 19 maart 2011
  • Plaats: Loon op Zand

Vorig jaar hadden mijn moeder en ik met succes de Hel van Loon voltooid. In 1x, waar we toen toch best wel trots op waren. Vorige maand kwam de tweede Hel van Loon online en die wilden we dus ook graag met z’n tweeën te lijf gaan. Op de cache-pagina werd niet meer informatie gegeven dan dat je dingen over de eerste route moest weten en allerlei dingen die je mee moest nemen, waarvan ik de tekening van de hersenen het grappigste vond. Ik stelde me dat zo voor dat je een plastic zakje met daarin je hersenen mee moest nemen. Ja, sorry, grote fantasie.

Uitrusting
De bewuste afbeelding van de gearchiveerde cachepagina

Op de avond ervoor regende het keihard en ik had geen zin om deze cache in de stromende regen te gaan doen. Gelukkig stroomde de volgende ochtend het zonlicht door mijn rolgordijn heen, dus ging er een sms’je richting mijn moeder dat we toch zouden gaan en ik haar op kwam halen. Ik gooide van alles in mijn geocache-tas en nam zelfs Gerard Pieter Simon (mijn oude gps) mee, omdat ik bang was voor het gebruik van gevarenzones (een functie die Eragon (mijn nieuwe gps) mist). Toen ik op de snelweg reed kwam ik tot de conclusie dat ik dan wel Gerard Pieter Simon mee had genomen, maar dat ik Eragon vergeten was…oeps, dit is serieus de eerste keer na ruim 2800 founds dat ik de GPS vergeet…Ik roep altijd heel hard dat ik terug naar huis rijdt als ik de GPS vergeten zou zijn mee te nemen naar een vakantie-adres, maar nu hoefde ik niet terug te rijden. Mijn moeder heeft ook een gps en ik zou het met mijn oude exemplaar moeten doen.

Vanwege de herinneringen aan deel 1, was ik bang dat deze cache al zou beginnen met de kruispeiling. Dat bleek dan weer mee te vallen, er waren wat vragen over de eerste route die we nog wel wisten. Het startpunt lag aan de ventweg langs de snelweg naar de Efteling. Dit keer niet op de parkeerplaats van ’t Brabants Ketierke/D’n tweede, maar een parkeerstrook eerder, waardoor ik eens een andere fietsbrug zag. Tot wp 8 verliep de tocht eigenlijk erg voorspoedig. We vonden alle aanwijzingen vrij snel, de opdrachten waren nog goed te doen. Alleen bij de opdracht waarbij we moesten lopen op Engelse feet hadden we wat vertraging. Ik dacht eerst de instellingen van de GPS van metrisch naar yards te zetten, maar yards zijn geen feet en we kwamen niet uit. Daarna bleek je de afstanden niet bij elk pad opnieuw te moeten nemen, maar allemaal hemelsbreed vanaf het voorgaande wp. Hiermee was nog niet alles zuiver, maar de aanwijzingen waren duidelijk genoeg om het bomengroepje en het bordje te vinden. Alleen moest het volgende waypoint berekend worden met het gegeven A=2, B=2…Z=9. Mijn moeder en ik keken elkaar fronsend aan. We wisten geen van beiden wat we hiermee aan moesten.

Moedeloos zaten we op een bankje bij het bordje om allerlei opties te bedenken. Gelukkig was mijn moeder en stuk beter voorbereid dan mij. Zo had ze haar GPS bij en was ze zo slim geweest om het telefoonnummer van Meelhopper over te schrijven uit de cachebeschrijving van de Hel van Loon. We besloten om er een sms’je aan te wagen. Nog diezelfde minuut kwam er een sms’je terug. Wij verdenken Meelhopper er nu van dat hij een heleboel kant-en-klare berichten in zijn mobieltje heeft staan en dat hij die met een corresponderende lijst waypoints in zijn zak heeft zitten, zodat hij die meteen naar hulpeloze geocachers kan verzenden. Gna, gna. Iedereen schrijft altijd positief over de snelle reacties van meneer Meelhopper, dus hij is nogal gefixeerd op zijn telefoon. Het bleek dus dat je je telefoon ook nodig had om dit raadsel op te lossen, want het ging over de knopjes van je telefoon, op het toetsje van de 1 staan ABC en zo verder. Ik vond het heel stom van mezelf dat ik daar niet opgekomen was, want het wordt vaker bij geocaching gebruikt. Ik herinner me nog Belle(n) met het Beest (rampencache) en Isabella natuurlijk.

Goed, wij konden weer verder. Ons volgende probleem was de omgekeerde projectie. Ik deed het weer verkeerd en hierdoor ontdekte ik meteen wat ik fout doe bij Historie of geen historie? Ik trok steeds de gegeven graden af van 360. Maar dat moet je dus niet doen. Je moet werken met 180, de tegengestelde gradering. Als de gegeven graden boven de 180 zitten, moet je er 180 aftrekken, als de gegeven graden onder de 180 zijn, moet je er 180 bij optellen. Ik kwam hierachter toen ik het gradenrondje had uitgetekend. Ik ga dit vanaf nu nooit meer fout doen. En ik kan tegelijk weer verder met de historie-cache, die ondertussen Wintelre-achtige proporties heeft aangenomen. Volgens de logjes zou wp 12 het waypoint-terror van deze cache zijn.

Waypoint 12 zat geniepig verstopt, maar ik vond hem. De opdracht was dat je spijkers moest vinden die in boomstronken waren geslagen en dat je ze in de volgorde van west naar oost moest zetten. Het waypoint van de meest westelijke boomstronk was gegeven, dus ik begreep niet wat mensen moeilijk aan deze opdracht vonden. Wij hadden het heel snel opgelost.

Wij gingen verder met de Hel. We vonden wp 13 vrij snel, dus we hadden waypoint-terror goed uitgevoerd. Daarna verder naar wp 14, die wel geniepig verstopt was, maar geen problemen opleverde. Op wp 15 volgde een strippenkaart. Daar ben ik niet zo dol op, maar we hebben deze in 1x goed gelopen. Meelhopper had alleen op het einde geniepig gedaan. Je moest uitkomen bij een vierstammige boom en die stond er ook, maar daar konden we niets vinden. Ik besloot het pad verder te volgen om te kijken of er nog een vierstammige boom zou zijn en dat bleek ook zo te zijn en bij deze lag de laatste aanwijzing voor de cache. Ik schreeuwde naar mijn moeder dat ze moest komen en vol goede moed begonnen we aan de laatste opdracht. Het cache-coord bestond uit een stukje in Romeinse cijfers en een stukje in morse. Die Romeinse cijfers hebben we altijd bij, de morse niet. Dus belden we Jackie op, die ons te hulp schoot. We kregen een coördinaat eruit, waar ik niet helemaal tevreden over was, het was 700 meter verderop, langer dan elke andere afstand tot nu toe. Maar we wisten niet hoe we het anders moesten interpreteren, dus toch maar heengegaan. Ter plekke waren er geen zoeksporen. Dan Meelhopper nog maar eens sms’en. Hij stuurde terug dat we dus verkeerd stonden. Ik begon al te vloeken dat hij dan wel mocht zeggen wat er fout was, maar dat deed hij ook meteen. Noord was fout, oost was goed. De morse-helft was dus fout. We konden niet achterhalen wat we fout hadden gedaan. Meelhopper sms’te het goede coördinaat, dat op een veel logischere plek was, vlakbij de vierstammige boom, in de riching van de auto. Daar waren wij nu 800 meter vandaan, dus onderweg speculeerden we over de morse-codes. We begrijpen nu nog steeds niet op welke manier Meelhopper van een R een 5 kan maken. Ik wil hem hierover nog mailen, want ik tast hierover volledig in het duister.

Maar de cache is uiteindelijk gevonden en er zaten heel veel leuke trackables in, coins en de pinguïn van Madagascar en een hagedisje.

Hugo is overwonnen. En de mensen vragen nu alweer om een Hel van Loon III.

Uiteindelijk vond ik deze editie eigenlijk makkelijker dan deel 1. Op zich was alles van deze route goed oplosbaar en er zat niet zo’n vreselijke kruispeiling met strafroute in. Ik vond deze opdrachten allemaal veel beter te doen. Alleen die morse-code op het einde zit me nog dwars.

Het zat me zoveel dwars dat ik er zelfs niet van kon slapen. En daar in bed kwam ineens onze domheid op me af. We hadden tijdens de tocht al waardes gekregen voor R, V en G. Als we die nu eens gebruikten? Bij het eerstvolgende bezoek aan mijn ouders gevraagd of mijn moeder de puzzelpapieren nog had en jawel hoor, dat was de oplossing. We hadden het dus gewoon veel te ver gezocht. Hoezo, geocaching-blindheid?

Wat ik hier op 19 maart 2020 nog aan toe te voegen heb:

Pfft, het is wel een verslag met veel puzzeluitleg. De cache is gearchiveerd, dus de spoilers maken niet meer uit. Ik vind zo’n puzzelcache op zijn tijd leuk om te doen, maar wel het liefste met meerdere mensen, want in je eentje krijg je al gauw last van geocaching-blindheid. Ik heb nooit een navigatiecursus of zo gevolgd, dus heb mezelf steeds dingen aangeleerd, zoals bijvoorbeeld die omgekeerde projectie. Overigens heb ik Historie of geen historie? ook nog op kunnen lossen, dat was ook een frustratie-cache voor mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s