Wandelen rondom huis #2: Loonse en Drunense Duinen

Wandelen verder van huis zit er voor mij voorlopig niet in, omdat “funreizen” met het openbaar vervoer wordt afgeraden en ik geen auto heb. Gelukkig valt er in de omgeving waar ik woon ook veel te wandelen, dus de komende tijd ga ik het hebben over routes in de omgeving van mijn woning in Oisterwijk. De regel is dat het startpunt van de wandeling te bereiken moet zijn per fiets of te voet.

Loonse en Drunense Duinen – Bosch en Duin-route

  • Waar: Udenhout
  • Start- en eindpunt: Parkeerplaats Bosch en Duin, Schoorstraat, Udenhout
  • Afstand: 4,5 kilometer

De duinen

Ik besloot om eindelijk eens te gaan wandelen in de Loonse en Drunense duinen. Omdat de Oisterwijkse bossen en vennen zo dichtbij zijn, ga ik niet vaak naar de duinen, terwijl dat ook een supermooi gebied is. Af en toe fiets ik er wel doorheen, op weg naar de Efteling of een geocache-route, maar het was een hele tijd geleden dat ik echt over het stuifzand gewandeld had.  Ik koos voor een wandeling van Natuurmonumenten, de Bosch en Duin-route, vernoemd naar het gelijknamige restaurant aan de Schoorstraat in Udenhout, tegenover de parkeerplaats. Natuurlijk kwam ik niet met de auto (want ik bezit geen auto), maar op de fiets. Het is vanaf mijn huis een half uurtje fietsen naar het startpunt. Bosch en Duin was natuurlijk gesloten vanwege corona, anders zou je hier na het wandelen een drankje kunnen drinken.

DSC05164

Vanaf het uitzichtpunt

De Brabantse Sahara

De Loonse en Drunense Duinen zijn met een grootte van 3500 hectare, één van de grootste stuifzandgebieden van West-Europa. Sinds 2002 is het gebied zelfs een Nationaal Park. Het grootste gedeelte wordt beheerd door Natuurmonumenten. Het gebied bestaat uit naald- en loofbossen, heide en 465 hectare levend stuifzand. Het grootste zandduin is 24 meter hoog. Het wordt levend genoemd omdat het gebied zo groot is dat de wind vrij spel heeft om het zand in beweging te brengen. Plantloon, de Roestelberg, het Hengstven en De Brand horen ook bij het gebied.

Het stuifzand is in de ijstijd door poolwinden afgezet, maar was eerst begroeid met oerbos. In de late Middeleeuwen werd het bos gekapt en ontstonden er heidevelden. Door het te veel plaggen van de heide en te intensieve begrazing, raakte de bodem uitgeput en kwam het stuifzand weer bloot te liggen. De kleine dorpjes rondom de zandvlakte voerden een strijd tegen het zand om hun akkers te beschermen, maar volgens de legenden is het dorpje Venloon volledig onder het zand verdwenen. De dorpjes kregen echter ook nog te maken met de Tachtigjarige Oorlog, waarbij legers de tactiek van de verschroeide aarde toepasten: alles in een gebied werd dan vernietigd, waarna het gebied afgedankt werd. Waarschijnlijk is het dus een combinatie van oorlog en het oprukkende zand geweest.

Het stuifzand wordt altijd bedreigd door het opkomende bos. De meesten bomen zijn inderdaad ooit aangeplant om het zand te bestrijden. Nu wil men juist het unieke stuifzandgebied behouden. Natuurmonumenten probeert de vlakte open te houden en verbossing tegen te gaan door bomen te kappen. De heide wordt begraasd door schapen.

In het gebied leven dieren zoals dassen, reeën, hagedissen, insecten zoals de zandloopkever en allerlei soorten vogels.

DSC05173

Heide

Uitkijkpunt

Voor ik aan de wandeling begon, ging ik eerst een kijkje nemen bij het uitkijkpunt. Dit is al geopend in 2012, maar ik was er volgens mij nog nooit geweest… Het uitkijkpunt ligt 450 meter van de parkeerplaats af en is te bereiken via een verhard pad, zodat ook rolstoelgebruikers en mensen met wandelwagens of fietsen er kunnen komen. Vanaf hier heb je een mooi uitzicht over het stuifzand. Vanaf het uitkijkpunt kun je zo het stuifzand oplopen en ik deed dat, omdat ik verderop een Munzee wilde vangen, die op dat moment een special was. Het is altijd de vraag of fysieke Munzee-stickers nog aanwezig zijn en ook nog scanbaar zijn, maar deze was er nog en ik was nog net op tijd voor de special verlopen was. Een Munzee iets verderop zat veel te hoog op een wegwijzer en zelfs met inzoomen lukte het mij niet om hem te scannen. Ik wandelde dus terug naar de start van de Bosch en Duin-route.

DSC05184

Levend stuifzand

Bosch en Duin-route

De route wordt aangegeven met groene pijltjes op houten paaltjes. Over de afstand is wat discussie, volgens de folder van Natuurmonumenten is het 4 kilometer, volgens het informatiebord bij Bosch en Duin gaat het om 4,5 kilometer. De werkelijke afstand zal dus ergens in het midden liggen ;>)

In het begin loop je vooral door de bossen. Helaas had ik er geen rekening mee gehouden dat er erg veel muggen zaten. Ik had geen muggenspray bij en moest de insecten letterlijk van mij afslaan. Alle andere wandelaars en ruiters die ik onderweg tegen kwam klaagden hier ook over. Ik vrees dat we die dag allemaal een ernstige bijdrage hebben geleverd aan het uitsterven van de mug.

Ik kwam niet speciaal voor de bossen; zoals eerder gezegd zijn die er genoeg te vinden dichterbij huis. Daarom vond ik de route vooral interessant worden toen ik het stuifzand op mocht. Hier kwam ik er ook weer eens achter waarom het gebied ook wel de Brabantse Sahara wordt genoemd: ondertussen was de zon op z’n heetst en met bijna 20 graden en volle zon op het lichte zand was de gevoelstemperatuur behoorlijk wat hoger. Mijn drinkfles was snel leeg. Het stuifzand loopt ook een stuk zwaarder dan de bosgrond. Goede wandelschoenen zijn hier geen overbodige luxe. Op het zand waren er minder muggen, maar zodra ik het bos weer in ging werd ik weer van alle kanten aangevlogen. Ik controleerde nog even of ik alle Munzees had gevangen en vluchtte toen snel naar mijn fiets om rustig naar huis te fietsen.

DSC05183

Voetstappen

Aanrader?

Jazeker. Voor Nederlandse en zelfs Europese begrippen is dit een uniek gebied waar je zeker een keer geweest moet zijn. De route is echter vrij kort en vanuit Natuurmonumenten worden er geen routes aangeboden die langer zijn dan 5 kilometer. Hoewel ik nu in de folder zie dat je De Zwarte Berg-route (4 km) en de Kapucijnenroute (3,5 km) aan elkaar kan koppelen. Dat gaat dus mijn volgende wandelproject in de duinen worden.

Het is aan te raden om de Bosch en Duin-route uit te breiden met een bezoek aan het uitkijkpunt, wat zeker de moeite waard is; het uitzicht wordt met recht panoramisch genoemd. Vind het mooi dat dat ook bereikbaar is voor minder valide mensen. Een volgende keer zou ik echter wel een wat langere route willen lopen, dus ik zal Wandelnet eens gaan bekijken. Ook wil ik dan gaan als de temperaturen wat lager zijn of het zelfs bewolkt is, want ik ga met mijn lichte zonne-allergie niet zo goed op dat zand in de felle zon. Verder hoop ik dat ook de muggen niet actief zijn bij een lagere temperatuur. Dus het zal wel herfst worden voor ik weer een keer de kant van de duinen opga.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Munzee, Wandelen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s