Categorieën
#geocaching Throwback Thursday

Geocachingverhalen uit het verleden: 23 juli 2016

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 23 juli 2016

Ik had vakantie en ik had een Weekend Vrij abonnement op de trein, dus ik reisde af naar Vleuten waar ik een OV-fiets huurde om een heleboel cache te gaan doen.

Geocachingverhaal uit het verleden:

Ik besloot mijn Weekend Vrij in te zetten, voor een reisje naar Vleuten. Dit keer ging ik niet wandelen, maar fietsen. Daartoe huurde ik een OV-fiets op station Vleuten. In Vleuten ben ik al vrij regelmatig geweest omdat de lente-editie van het fantasyfestival Elfia hier in de buurt wordt gehouden, bij Kasteel de Haar. Het stond al lang op mijn verlanglijstje om hier een keer een fietstocht te maken. Helaas kon ik geen GPX-route van de fietstocht vinden, dus werd het toch meer een zelfbedachte geocachingtocht.

Van Kasteel de Haar heb ik dit keer niet meer gezien dan de ridder-windvaan op de toren. Verder zocht ik naar het parkbos, dat vorig jaar is aangelegd naast het kasteel, maar ook dat heb ik niet gevonden.

Ik begon met twee caches in Vleuten. Die eerste lag bij het oude station van Vleuten en daar werd ik al meteen aangezien voor een Pokémonjager. Smaug had kuren en daardoor duurde het even voor ik de cache had gevonden, die toch behoorlijk groot was. Gelukkig deed Smaug het beter toen ik even later de nano I love geocaching in Vleuten vond, verstopt onder een bankje in het centrum.

De fietstocht ging verder naar de monumentale Hamtoren. Die staat te koop en als ik heel erg rijk was, dan zou ik het kopen. Superidyllische woning met veel historie en vlakbij Kasteel de Haar. Nu mocht ik er weer naar kijken door het hek en kon ik er een offset-multi oplossen, die het toepasselijke thema van Rapunzel had. Raponsje, Raponsje, laat vallen je haar! Ja, dat kan ik me hier wel voorstellen, bij zo’n middeleeuwse toren.

Ik deed nog een multi, maar die was niet zo geweldig, langs een landweggetje waar ontzettend hard gereden werd. Alleen de eindcache was wel mooi gemaakt. Begreep de naam van de cache ook niet echt, eerlijk gezegd.

De volgende was Didgeridoo, vernoemd naar het blaasinstrument van de Aboriginals. Hier hing inderdaad een lange pijp onder een brugleuning, die daar wel iets van weg had.

De daaropvolgende cache lag bij een molen. Hier was het vrij druk met mensen, dus eerst wilde ik weer omdraaien, maar ze waren wel bereid om mij te helpen en wilden uitleg over geocaching. De molenaar hoefde dat niet, die was helemaal op de hoogte van het spelletje. Hij gaf mij ook nog een korte rondleiding door de molen. Die kon je huren als slaapplek, best wel gaaf. Deze cache maakt deel uit van een serie caches die mede is uitgezet door het VVV van de Gooi- en Vechtstreek. Als je ze allemaal vindt, krijg je een geocoin. Tja, zoiets vind ik wel leuk, maar tot nu toe is dit nog steeds de enige van die serie, die ik gevonden heb. Misschien een leuk project voor 2017. Maar de afstand tot de caches is dan wel een belemmering.

Ik maakte een wandeling langs het water om Blokje om en Breiwerk te loggen. Voor die laatste moest ik met het pontje, een echte Moerasdraak. Ik vind zulke pontjes die je zelf moet voortbewegen altijd erg leuk.

Terug naar mijn fiets en verder in de richting van de Hooilandroute. Eerst kwam ik echter nog langs de parkeerplaats van een wandelroute, waar inderdaad de weg ophield.

En besloot ik spontaan om de multi het Oortjespad ook nog mee te pakken. Dit is een recreatiegebied met een zwemplas en een kinderboerderij en een hoop sport- en spelmogelijkheden. Het Oortjespad was best een leuke route, maar de eindcache was een half kapot bakje dat zeiknat was. Dat begrijp ik dan niet, leg er dan een meer duurzamer bakje neer.

Nu was het echt tijd om aan de Hooilandroute te gaan beginnen. Ik kwam echter nog langs een cache waar je een onzinlog voor moest schrijven. Dat is aan mij, met mijn grote fantasie, wel besteed. Ook had ik nog een not-found bij de cache op het hoekje van de straat. Die kon ik echt niet vinden, op de terugweg nog een tweede keer gezocht, maar weer zonder resultaat.

De Hooilandroute is een boerenommetje, dat ik ging wandelen. Ondanks dat het allemaal gras en kruiden was, had ik niet echt last van hooikoorts. Ik was zeer verrast en hoopte er overheen gegroeid te zijn (later in het jaar bleek dat toch niet zo te zijn, helaas). De caches waren niet allemaal even makkelijk te vinden. De meeste zaten verstopt onder wankele, planken bruggetjes. Nummertje 3 was een heel lange brug en ik kon het simpelweg niet vinden, ondanks dat ik languit op de smalle plank heb gelegen.

Als troost zag ik wel de koeienoptocht, een hele rij koeien, die op weg waren naar de stal om gemolken te worden. “Opgejaagd” door twee kleine kindjes op fietsjes. Heel hilarisch om te zien.

Nummertje 7 van de route bleek geript te zijn. Het hangertje hing er wel, maar het kokertje was eruit. Ik had echt pech, want blijkbaar is de maker vlak na mij geweest om het te herstellen. En ik was er pas best laat in de middag.

De bonus van de route lag op het erf van de boerderij. Ik vond het best eng om daar zomaar op te lopen, maar de boer was op het erf bezig en zei dat het gewoon mocht. En inderdaad was daar een mooie eindcache, met een logboek met een monsterachtig wezen erop.

Na de voltooiing van de wandeling, was het tijd om terug naar het station te fietsen. Ik passeerde echter nog Zicht op Woerden, die makkelijk te vinden, ook deze lag onder een bruggetje, net als bijna heel de Hooilandserie.

Toen was ik heel erg in de buurt van het Kasteel van Harmelen, een cache die al heel vaak op het Elfia-lijstje heeft gestaan, maar waar we nooit aan toe zijn gekomen. Ik besloot die nu eindelijk eens te gaan doen. Goed dat ik nu op de fiets was, want met de auto kun je hier helemaal niet bijkomen. De cache ligt ook helemaal niet bij het kasteel, dat meer een landhuis is, maar ergens in de bosjes daarachter, bij een heel dikke boom. Beetje vreemde cache, beetje verwaarloosd. Maar goed, hij kan van de lijst af.

Nu was het echt tijd om terug naar huis te gaan, alles bij elkaar toch nog best een lange treinreis. Ik had echter wel weer een heleboel caches gevonden en een leuke dag gehad.

Wat ik hier op 23 juli 2020 nog aan toe te voegen heb:

Dit was een zeer succesvolle en leuke cachedag. Die ene cache ben ik later nog eens tegen gekomen, maar toen kon ik hem weer niet vinden, dus het is een frustratie gebleven. De serie van het VVV was onderdeel van mijn Day Zero Project, maar uiteindelijk heb ik er maar een stuk of vijf caches van gevonden. Ondertussen is de halve serie gearchiveerd, dus het kan nu helemaal niet meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s