Categorieën
#geocaching Wandelen

Geocachingverhalen uit het verleden: Zandkastelen

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verhaal online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 6 augustus 2006

Anke en ik veroverden een kasteel en daarna kwamen Stephanie en J. erbij met wie we de Loonse- en Drunense Duinen onveilig gingen maken.

  1. Kastelencache Zwijnsbergen
  • Maker: Purk
  • Type: Multi
  • Gevonden op: 6 augustus 2006
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Plaats: Helvoirt
  1. Waypoint 7
  • Maker: Kiske
  • Type: Multi in kist
  • Gevonden op: 6 augustus 2006
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Snuffel007: Stephanie en J.
  • Plaats: Udenhout
  1. Zand, zand en nog een zand
  • Maker: Purk
  • Type: Multi in kist
  • Gevonden op: 6 augustus 2006
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Snuffel007: Stephanie en J.
  • Plaats: Udenhout

Tja, ergens in januari hadden we het eerste kasteel (De Strijdhoef) al gevonden. Dus het werd wel eens tijd om verder te gaan met de kastelenserie. Met het Witte Kasteel – voor ons een echte frustratiecache – wilde het niet erg opschieten, dus gingen we Zwijnsbergen maar eens doen. Die had ik al ooit gedaan met team HaJaMaToJo. Dat was maar goed ook, want ik vergat de print-out. Gelukkig stonden de coördinaten nog in de GPS. Omdat de route leuk is om te lopen, liepen we hem helemaal. Ik wist alleen niet meer precies waar de cache lag en er is op het eindpunt een grote afwijking. Dus kamden Anke en ik het bos uit. Uiteindelijk hebben we de grote emmer gevonden.

We waren terug aan het lopen naar onze fietsen toen Stephanie en J. belden. Zij wilden ook gaan cachen. We spraken af om elkaar te ontmoeten bij De Rustende Jager. We hadden nog wat uit te vechten met frustratiecaches Zand, zand en nog eens zand en Waypoint 7.

Ergens in de zomer van 2005 liep ik met twee andere vriendinnen Waypoint 7, een multi-cache in de duinen met, jawel zeven waypoints. Een leuke route, maar helaas vonden we niets bij de boom met gele vlek op het eindpunt. We hadden toen sowieso een pechdag, want we deden drie caches (Waypoint 7 – Zand, zand…en Rondom d’n Unent The Key) en vonden er geen (inmiddels wel alledrie gevonden :>) Op internet schreef iedereen in hun log dat Waypoint 7 zo’n makkelijke cache was en daar kon ik dus niet meer tegen, haha.

Vandaag ging ik in de herkansing, met een ander zoekteam. We bleken een jaar daarvoor zowat bovenop de cache te hebben gestaan. Maar je hebt voor deze cache wel een prikstok nodig. Laat nou net een ander team hun prikstok te zijn vergeten. J. vond hem en omdat we toch nooit meer kunnen achterhalen van wie dat ding is, hebben we hem maar gehouden. J. was zo aardig om de prikstok aan mij cadeau te doen. De stok heet Prik, naar het zwaard van Frodo uit Lord of the Rings. Frodo is ook de naam van één van mijn cavia’s, maar dat is weer een ander verhaal.

De kist van Waypoint 7 was een heel klein munitiekistje, gewikkeld in een plastic zak. Die plastic zak stak een beetje boven de grond uit en een van ons kwam op het idee om er aan te trekken, anders hadden we misschien nog wel niks gevonden. Maar goed, met deze frustratie was afgerekend.

Na Waypoint 7 gingen we meteen door naar de volgende frustratie. De eerste keer Zand, zand en nog een zand was met Pasen 2005. Anke, twee andere vriendinnen (dezelfde als bij Waypoint 7) en ik sjouwden toen een hele dag door de duinen. Het was een mooie, maar ook vermoeiende route, want je moest de hele tijd heuvel op, heuvel af door mul zand. We liepen vast op de dode boom op het voorlaatste waypoint. We waren toen nog beginners en stopten meteen. Later gingen we nog eens terug voor een tweede poging, maar toen waren we zo eigenwijs om dezelfde dode boom te proberen, stom natuurlijk, want we wisten eigenlijk al dat dat niet klopte.

Nu dus voor de derde keer met Anke, Stephanie en J. Dit keer niet eigenwijs, maar met veel meer ervaring. Dus meteen de berekeningen voor de andere dode bomen gemaakt en naar allebei de punten toelopen, dichtstbijzijnde het eerst. En jawel, meteen raak. Hup eindcoördinaat op een paaltje en hup cache een eindje verderop. De net gevonden prikstok kon meteen gebruikt worden. We werden opnieuw beloond met een travelbug. De oogst was groot die dag. Nu zou Zand, zand… nooit meer op de frustratielijst komen, omdat ik nu bij de eerste keer al alle drie de bomen zou proberen. Ach ja, er moeten ook altijd nog wat frustraties overblijven.

Wat ik hier op 6 augustus 2020 nog aan toe te voegen heb:

In het begin moesten we het geocachen leren met veel trial & error. We wisten er niet veel van af en vonden heel vaak caches niet of pas bij een tweede of derde poging. Het was wel leuk dat er toen altijd veel mensen mee wilden. Ik ben zelf altijd vrij fanatiek gebleven met deze hobby, bij de rest kwamen er andere dingen voor in de plaats. Maar het zijn leuke herinneringen.

Owh en de gevonden prikstok heb ik vaak gebruikt, tot ik hem zelf ergens in het Bossche Broek verloren ben, omdat er een gaat in mijn rugzak bleek te zitten, waar de stok precies doorheen paste…helaas niet meer terug gevonden. Ik heb nu een prikstok die mijn vader voor mij gemaakt heeft, maar eerlijk gezegd vergeet ik die altijd mee te nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s