Geocachingverhalen uit het verleden: Kanoën rond het vriespunt

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 28 januari 2011:

De dag dat ik besloot om een rondje te gaan kanoën in de vijver bij het provinciehuis in Den Bosch. Scoorden we daarmee een FTF of niet?

2676. Aïda

Maker: Purk

Type: Mysterie

Heideroosjes: Maartje en Anke

Gevonden op: 28 januari 2011

Plaats: Den Bosch

Hoogtepunt van deze dag was natuurlijk onze glorieuze FTF op Aïda. Dit is de nieuwste mysterie van Purk. Ik vroeg me af waarom zo’n simpel uitziende puzzel nog door niemand gelogd was, maar daar kwam ik al snel achter: Aïda bleek in dezelfde omgeving als het net gearchiveerde Oppikkertje langs de A2 te liggen, de gemeentevijver bij het provinciehuis in Den Bosch. Omdat de puzzel over opera’s ging, vroeg ik mijn moeder of ze zin had om hem op te lossen, want zij heeft meer verstand van klassieke zaken dan mij. Ze had hem heel snel opgelost en ik kreeg net als al een heleboel mensen voor mij groen licht van de checker. Op de kaart in Eragon (mijn gps) kon ik zien dat de cache idd in het water verstopt lag. De pagina stond ondertussen al vol met notes van cachers. Sommige waren er best wel overstuur van, vooral de goudjagers.

Ik bracht Anke op de hoogte van het bestaan van deze cache en vanaf dat moment begonnen wij zelf te broeden op het scoren van de FTF. Dat moest deze vrijdag plaats gaan vinden, dan waren we allebei vrij en had Anke de beschikking over de auto van haar houders, de kano-vervoer-auto bij uitstek, omdat we daar mijn kleine kano zo in konden schuiven. We regelden een sleutel van de kanostalling en de rest van de week hielden we de pagina van Aïda angstvallig in de gaten om te zien of niemand ons voor was. Maar blijkbaar vond geocachend Midden-Brabant het veel te koud voor een kunststukje of ze hoopten stiekem allemaal dat het weer zou gaan vriezen, zodat ze de cache over het ijs konden bereiken. Op donderdagavond had nog steeds niemand gelogd, dus Anke en ik besloten ons plan door te zetten en vrijdagmorgen naar Den Bosch te gaan.

We gingen eerst naar het clubhuis van de kanovereniging om mijn kano uit de stalling te halen. We waren een beetje angstig dat de vijver bevroren zou zijn en konden dan meteen checken hoe het Staalbergven eruit zag. Op de oprit van ’t Staal werden we in misleiding gebracht door het kleinere Wolfsputven, dat er vrij bevroren uitzag, maar bij nadere studie bleek het alleen om de randen te gaan. Het grotere Staalbergven was nog helemaal ijsvrij, dus het plan kon doorgaan. We haalden Wave (mijn kano) uit het hok en gingen op weg naar Den Bosch. Volgens een thermometer langs de weg was het -2 graden Celsius. Koud dus. Ik had ’s morgens m’n thermoshirt al aangetrokken, zodat dat in ieder geval lekker warm zou zijn. De rest van m’n kanospullen zaten in de tas. Er was besloten dat ik het slachtoffer zou zijn dit keer, omdat Anke de vorige keer Oppikkertje langs de A2 al voor haar rekening had genomen.

Wat ik zelf het ergste vond was niet zozeer de kou, maar dat die vijver omringd wordt door kantoorgebouwen en het dus midden in bewoond gebied is. Ik was bang om erg veel bekijks te hebben. In de auto hadden we al bedacht dat we gingen zeggen dat het om een weddenschap ging als we aangesproken zouden worden. We parkeerden op het transferium een meter of 200 van de vijver af. In de auto kleedde ik me om, maar omdat het zo koud was en we nog een stukje moesten lopen trok ik mijn spijkerbroek over mijn korte kanobroekje aan en ging ik met kanosokken (mijn schoenen zijn te groot voor deze kano) en al in mijn wandelschoenen, wat heel raar aanvoelde. Anke kreeg Eragon en het fototoestel en de peddel en ik gooide Wave over mijn schouder. We gingen op weg naar de vijver en vielen natuurlijk nogal op met zo’n gifgroene kano. Een oudere man sprak ons aan en hij geloofde in ons weddenschap-verhaal en wenste ons veel succes.

Halverwege kwamen we tot de conclusie dat we een pen waren vergeten, iets wat toch wel cruciaal is als je een logrolletje wil tekenen, dus Anke ging terug naar de auto om een pen te halen en ik liep vast door naar de vijver. Midden in de vijver staat een kunstwerk en toen ik het informatiebordje las, wist ik meteen dat we goed zaten, want dit kunstwerk bleek Aïda te heten. Terwijl ik op Anke wachtte, zag ik een bewaker mijn kant op komen, dus ik was nog bang dat ons feestje niet door zou gaan. Gelukkig liep hij verder. Ik trok mijn spijkerbroek en wandelschoenen uit en mijn spatzeil aan en stapte in. Ik had besloten dat ik Eragon niet meer nodig had, het was wel duidelijk dat de cache op het kunstwerk zou zitten. Dus peddelde ik in de richting van het kunstwerk en vaarde er omheen om alle vier de betonnen pijlers waar de metalen constructie op stond te bekijken, maar ik kon de cache zou gauw niet vinden. Dan maar onder het metaal doorvaren om het vanaf het midden punt te bekijken. Dit werkte beter en nu had ik de cache snel te pakken.

Triomfantelijk hield ik de micro in de lucht. Anke riep vanaf de kant vragend of we echt de FTF hadden en ik toverde de blanco logrol uit het kokertje en schreef er onze naam op. Het was veel te koud voor een rondje door de vijver of voor een freestyle-kunstje, dus peddelde ik terug naar de kant, stapte uit en verwisselde het korte kanobroekje vlug voor mijn warme spijkerbroek en de kanosokken voor m’n wandelschoenen. En toen kwam er ineens een heel bekend hoofd aanlopen: Purk himself. Hij bleek te werken in een kantoor daar vlakbij en kon de vijver vanuit het raam van zijn kantoor in de gaten houden. Toen hij een gifgroene kano in het vizier kreeg, wist hij dat er eindelijk cachers op zijn cache af waren gekomen. Hij had een collega bij die pas begonnen was met cachen. Die man wilde eigenlijk ook wel gaan loggen met behulp van mijn kano en ik vond het prima, maar hij paste er niet in met zijn benen. Ja, ik ben natuurlijk niet zo groot en Wave is afgesteld op mijn lengte. Dus de STF ging er nog niet uit. Purk vond het volkomen normaal dat wij met een kano door de vijver gingen varen om zijn cache te loggen en dat vond ik wel weer geweldig: dat wij niet de enige mensen zijn die volslagen gestoord zijn. We praten nog wat over geocachen en kanocaches tot Purks lunchpauze over was en hij terug moest naar zijn werk.

Ik had het ondertussen best koud gekregen, dus vond het niet erg dat we terug konden naar de auto. Daar trok ik vlug trui en jas aan en zetten we de verwarming hoog. Beetje gestoord zijn we wel.

Wat ik hier op 28 januari 2021 nog aan toe te voegen heb:

Haha, dit is met stip één van de gekste dingen die ik ooit heb gedaan op geocaching-gebied. Maar wat waren we trots op die First-to-Find! Ik krijg het nog koud als ik er aan terug denk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s