Categorieën
#geocaching 20 van 2020 Munzee Wandelen Waymarking

De 20 van 2020: Wandelen in de Kaapse Bossen

Mijn moeder en ik liepen de Hoogtepuntenwandeling door de Kaapse Bossen tijdens de hittegolf van 2020. Ook bezochten we de Pyramide van Austerlitz.

Aan het begin van 2020, toen ik nog dacht dat het jaar vol hoogtepunten zou worden, stelde ik twintig doelen voor mezelf op die ik dat jaar wilde bereiken. Dankzij de coronacrisis en de bijbehorende maatregelen en beperkingen vielen de meeste doelen in het water. Toch zijn er vijf doelen geslaagd en daar wil ik toch even aandacht aan besteden.

De Kaapse Bossen

Doel 14 was om eindelijk eens de wandeling door de Kaapse Bossen bij Doorn te gaan lopen. Dit is een wandeling van Natuurmonumenten die al heel lang op mijn verlanglijstje staat. Het lastigste aan deze wandeling was om de startlocatie te bereiken, want Doorn heeft geen station. Maar in augustus 2020 logeerden mijn moeder ik drie dagen in een hotel bij Soesterberg en vanaf daar was het ongeveer 15 kilometer fietsen naar de Kaapse Bossen. Dit was wel tijdens de hittegolf, en voor zo’n hete dag hebben wij echt een extreem actieve dag gehad.

Fietspaddestoel voor waymarking

De fietstocht

We werden deze ochtend al vroeg wakker in het hotel, omdat het zo heet was. Helaas mochten we pas vrij laat ontbijten (er was een personenlimiet voor de eetzaal vanwege corona), dus las ik al een half boek uit. Het ontbijt was wel de moeite waard. Daarna gingen we op pad. Ondanks de hitte had ik een vrij heftig dagprogramma opgesteld. We gingen op de fiets naar de Kaapse Bossen bij Doorn. Dat was ongeveer 15 kilometer fietsen. We hadden een boekje met routes gekregen en ik had hier een gedeelte van een fietsroute via knooppunten uitgehaald, die we op de heenweg zouden gaan fietsen. De heenweg viel eigenlijk nog wel mee; het was toen nog niet op z’n heetst, we waren nog fris, de route liep voor een groot deel door de bossen (dus schaduw) en we konden vaak stoppen voor een fietspaddestoel (vanwege waymarking). Overigens was het wel heel druk in de bossen met andere fietsers en wandelaars.

Kaapse Bossen

De Kluizenaar van Doorn

Pas in Doorn sloeg de hitte weer toe, maar hier was wel een cache te loggen. De Kluizenaar van Doorn is een beeld van de schrijver Simon Vestdijk. Het beeld zit aan een bureau naast de kerk. De cache zit in de lade van het bureau. We konden hem eerst niet vinden, maar het bleek dat we onze arm niet ver genoeg in de lade staken. Nadat ik er met een zaklampje in had gekeken wist ik waar ik moest grijpen, dus ineens was mijn arm wel lang genoeg, haha. Vestdijk had blijkbaar veel last van depressies en was een beetje afstandelijk, waardoor hij de bijnaam de kluizenaar van Doorn kreeg.

Bomenlaan

Hoogtepuntenwandeling

We waren nu bijna bij de Kaapse Bossen. Een wandeling door deze bossen staat al jarenlang op mijn verlanglijstje, maar het komt er maar nooit van. 1,5 jaar geleden was ik er heel dichtbij, maar toen bleek je op station Zeist geen OV-fietsen te kunnen huren en wandelde ik in plaats daarvan naar Huize Doorn. Daar kwamen we nu ook nog langs. We lieten onze fietsen achter op de parkeerplaats en kozen voor de langste wandeling, die de Hoogtepuntenwandeling werd genoemd en 9 kilometer lang zou zijn (volgens de folder zelfs 12 kilometer, maar wij denken dat 9 of 10 kilometer wel klopt). We moesten even wennen aan de routepaaltjes, die anders zijn dan bij ons in Oisterwijk. Ik dacht dat je in de richting van het wandelaartje moest lopen, maar er bleken dus ook pijltjes onder te staan en zo niet, dan moest je gewoon rechtdoor.

Geschiedenis van de Kaapse Bossen

De Kaapse Bossen maken deel uit van de Utrechtse Heuvelrug en waren oorspronkelijk een productiebos, aangelegd op heide en zandverstuivingen. Tijdens de wandeling kom je inderdaad nog een klein stukje heide en een heel klein stukje zandverstuiving tegen. De naam van het bos is te danken aan de eerste eigenaars: de familie Swellengrebel. Zij woonden jarenlang in de Zuid-Afrikaanse Kaapprovincie. Rond 1750 keerden zij terug naar Nederland en kochten het gebied aan, dat ze vernoemden naar de streek waar ze vroeger gewoond hadden. Een eeuw later kwam het gebied in handen van de familie Van der Lee; zij legden lanen en kronkelige paden aan om een wandelbos te maken. Weer een eeuw later, in 1953, kocht Natuurmonumenten het gebied aan en sindsdien mag de natuur hier haar (grotendeels) haar gang gaan.

Uitkijktoren De Kaap

Het was heel raar dat je eerst de weg over moest steken voor een lusje aan de overkant van de weg. Dit gedeelte heet Sandenburg en is in beheer bij Utrechts Landschap. Maar toen we daar eenmaal waren bleek het er heel rustig te zijn met mooie bomenlanen, die vroeger onderdeel waren van Landgoed Sandenburg. De hitte was hier in het bos nog wel om uit te houden. Terug aan de overkant van de weg begon er hoogte in de wandeling te komen en dat viel dus wel een beetje tegen met deze hitte. We kwamen langs de dagrecreatie en liepen heel lang door de bossen. Er waren vooral heel veel statige bomenlanen. We passeerden Landgoed de Ruiterberg. Blijkbaar staat dit bekend om de bijzondere terrassentuinen, maar die hebben wij overgeslagen.

Ik verheugde me vooral op het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van de route: uitkijktoren de Kaap. De grote vraag was echter of de toren geopend zou zijn voor beklimming. Tijdens corona was hij dicht geweest en mijn vraag op twitter aan Natuurmonumenten of hij alweer open was, werd nooit beantwoord. Onderweg waren we een hardloopster tegen gekomen die zei dat de toren dicht was. Dus mijn opwinding was al een beetje afgenomen. Maar ik had heel erg veel geluk: de toren bleek open te zijn! Dus ik kon er eindelijk op klimmen. Mijn moeder heeft hoogtevrees en die besloot op aanwijzing van een ouder echtpaar dat op een bankje vlakbij de toren zat te rusten door te lopen naar het restaurant. Koffie drinken op een terras is meer haar idee van een hoogtepunt ;>)

Ik ben nergens zonder Smaug

Ik klom naar boven, maar bovenaan zit een plateau wat verder niet ondersteund wordt en daar kreeg ik ook weer een beetje de bibbers. Niet zo erg als twee weken eerder op de Boudewijntoren, maar ik durfde niet over de reling te gaan hangen. Gelukkig kon je vanaf het midden van het platform ook prima foto’s maken. Na mij kwam een heel gezin naar boven en de stoer uitziende jongen was nog veel banger dan mij. Na een tijdje besloot ik weer naar beneden te gaan, ik kon onderaan de toren nog een Munzee scannen. Nu moest ik ook naar het restaurant, maar ik nam het verkeerde pad en omdat mijn moeder mijn rugzak met daarin Smaug (mijn gps) meegenomen had, zat er voor mij niets anders op dan gewoon de route te volgen.

Heide bij Chalet Helenaheuvel

Chalet Helenaheuvel

Ik vond het best lang duren voor ik bij het restaurant was, dat kwam vooral omdat ik ondertussen vol adrenaline zat van de torenbeklimming, het nu het heetste moment van de dag was en ik dorst had. Gelukkig was het een erg leuk terras, het leek qua sfeer een beetje op Groot Speijck (in de Oisterwijkse bossen), zelfs de kaart had sterke overeenkomsten. Dus we aten een hapje en dronken vooral heel veel. We mochten ook onze waterflessen vullen.

Kaapse Bossen

Er waren ook nog geocaches

Opgepept vervolgden we de wandeling weer. Eerst een klein stukje over de heide, maar die stond nog niet echt in bloei, ondanks dat augustus toch wel de bloeimaand is. Ik was vergeten om Smaug aan te zetten, tot mijn moeder vroeg of er nog caches waren. Toen bleek dat we vlakbij een cache waren en dat we ook net over een cache heen waren gelopen. Dus deden we eerst Eikenhakhout, dit was een mooie cache, die verstopt zat in een blok eikenhout en al uit 2013 stamde. Daarna wandelden we terug naar Rand van het bos. Deze cache zat onder een prullenbak. In zo’n mooie omgeving begrijp je eigenlijk niet waarom mensen voor zo’n locatie kiezen, maar het zal iets te maken hebben met toestemming. Wij ploeterden het pad omhoog nog een keer op en maakten de wandeling af.

Zonlicht in de Kaapse Bossen

De Pyramide van Austerlitz

Ik had besloten dat we een andere route naar het hotel gingen fietsen dan op de heenweg, ik hoopte eigenlijk dat dat korter zou zijn. Mijn moeder is niet zo’n kaartlezer en laat het navigeren altijd aan mij over. Maar ik had er niet aan gedacht dat we dan een flinke heuvelrug over zouden moeten. Dat was wel even pittig, zeker op een OV-fiets zonder versnellingen. Naar beneden racen was dan weer wel heel tof. In Maarn logden we nog een cache in een klein stukje bos. We besloten om nog een pit-stop te maken bij de Pyramide van Austerlitz, omdat we alweer dorst hadden. Ik ben hier drie jaar geleden (bijna op dezelfde datum, het scheelt maar vier dagen) al eens geweest, toen ben ik ook op de pyramide geweest. Dat was tijdens een NS-wandeling van Zeist naar Maarn. Maar mijn moeder had de hele pyramide nog nooit gezien en was er wel nieuwsgierig naar. Omdat er ondertussen ook een virtuele cache te doen was, die er toen nog niet was, vond ik het prima. Eerst een drankje op het terras van het totaal verlopen restaurant.

De Pyramide van Austerlitz

Munzee Garden

Hier kwam ik erachter dat er een Munzee Garden in de vorm van een piramide lag…dus ineens had ik het heel erg druk: met Munzees vangen, met de virtuele cache, met het oplikken van mijn ice-tea-green ijsje (ik ben echt een groot fan van de ice-tea-green ijsjes, vooral tijdens een hittegolf!). We wandelden al Munzee vangend in de richting van de pyramide. Die was al gesloten, blijkbaar al vanaf halverwege de middag omdat de stalen trap te heet werd in de brandende zon. Gelukkig was ik er al op geweest in augustus 2017 en mijn moeder heeft daar toch geen behoefte aan, omdat ze hoogtevrees heeft. We maakten foto’s van elkaar voor de piramide voor de virtuele cache en wandelden een rondje om het fenomeen, om de kijkgaten te tellen en Munzees te vangen. Daarna hebben we nog een hele tijd Munzees gevangen van de Munzee Garden Pyramide. Er zaten er een paar in van types die ik nog niet eerder had gevangen, dus het was erg leuk en we vergaten de tijd een beetje. En ja: mijn moeder doet ook aan Munzee; ik heb haar aangestoken.

Bomenlaan in Kaapse Bossen

Terug naar het hotel

Uiteindelijk moesten we toch naar het hotel gaan fietsen, vanwege de tijd. Onderweg nog een keer gestopt voor een cache die op een ATB-route lag, bijna naast het fietspad. Het was nog een grote, mooie cache ook. Onze OV-fietsen zonder versnellingen, zouden het niet aankunnen, zo’n mountainbikeroute. We fietsten het laatste stukje naar het hotel – dat was hetzelfde als in de ochtend – en kwamen helemaal bezweet en onder het zand aan. Toen waren we wel kapot. Ik had wel een geweldige dag gehad, want veel van mijn hobby’s gecombineerd: wandelen, geocaching, waymarking en Munzee.

Pad langs dagrecreatie Kaapse Bossen

Één reactie op “De 20 van 2020: Wandelen in de Kaapse Bossen”

De dichter Gerrit Achterberg is op landgoed Sandenburg geboren. Zijn vader was daar koetsier. Er is ook klompenpad ter ere van Achterberg, met onderweg gedichten.

Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s