Categorieën
#geocaching #treinleven Throwback Thursday Wandelen Waymarking

Geocachingverhalen uit het verleden: Enkeltje Den Dolder

Eigenlijk was dit een van mijn eerste NS-wandelingen en een eerste stap op het gebied van treincaching.

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 8 april 2013:

Eigenlijk was dit een van mijn eerste NS-wandelingen en een eerste stap op het gebied van treincaching. Alleen noemde ik dat toen nog niet zo en was ik ook nog niet zo’n ervaren wandelaar. Dus een route van 18 kilometer was misschien nog een tikje te hoog gegrepen…

Enkeltje Den Dolder

Halverwege 2012 deed ik mijn auto weg en ondertussen begonnen de caches op fietsafstand op te raken. Inmiddels had ik wel een kortingsabonnement op de trein, dus ging ik op zoek naar caches die bereikbaar waren met dit vervoersmiddel. Zo vond ik al snel een bookmark-lijst met caches die begonnen bij een station. Enkeltje Den Dolder sprak me meteen aan, ruim 15 kilometer lopen van station Den Dolder naar station Baarn. Perfect. De volgende dag was ik vrij en het zou mooi weer worden, dus dan maar meteen de volgende dag dat gaan doen.

Het was nog wel twee uur treinen voor ik dan daadwerkelijk in Den Dolder was. Ik geloof niet dat ik ooit eerder in dit plaatsje ben geweest. Misschien moet ik eens foto’s gaan maken van alle stations waar ik kom (toevoeging: dat werd een doel bij mijn Day Zero Project). Kijken of ik alle stations van Nederland compleet krijg. Had ik eigenlijk mee moeten beginnen, onderweg naar Terschelling, want toen zijn we echt in uithoeken van het land geweest.

Den Dolder is een plaatsje in de nabijheid van Utrecht. De hele route was al ingeladen, dus ik hoefde onderweg geen coördinaten te kloppen. Ik moest wel vaak door de tekst heen scrollen op zoek naar de vragen. Gelukkig waren die niet al te moeilijk te beantwoorden. De route was afwisselend. Eerst door het bos, later over de Utrechtse Heuvelrug die bestaat uit bos met een stukje duinen, heel veel zandpaden en het einde op de landgoederen van Kasteel Groeneveld.

Al vrij in het begin maakte ik een uitstapje naar een cache van Skansen. Die lag bij een bankje bij een monument voor mensen die bij een brand waren omgekomen. Nu er alleen nog een grasveldje over was op de plek van het paviljoen, was het nauwelijks voor te stellen dat er ooit zo’n ramp had plaats gevonden hier.

Mijn volgende uitstapje was naar earthcache De Zoom. De Zoom is een soort van verhoging die dwars door het bos loopt. Je moest op de foto met een betonnen (meetpunt?)-blokje. De vorige avond had ik dat op internet gezien en leek het heel ver weg, dus het was wel grappig dat ik nu met mijn eigen ogen kon zien. Was nog wel even lastig om mezelf met GPS met het blokje op de foto te krijgen, maar het is gelukt. Daarna weer verder met de hoofdroute, nog onderbroken door het loggen van de cache Emporium. Dat vond ik een mooie naam voor een cache, klinkt lekker Romeins ofzo.

Na een kilometer of 8 kreeg ik last van mijn voeten. Daar heb ik de laatste tijd wel vaker last van, van zere hielen (hielspoor). Maar ik dacht dat het over was gegaan en durfde de lange wandeling daarom wel aan. Omkeren was geen optie, dat was net zo ver als doorlopen. Maar als ik op dat moment had geweten dat het nog 10 kilometer lopen zou zijn, dan weet ik niet wat ik gedaan zou hebben.

Er waren helaas weinig bankjes onderweg, gelukkig kwam ik wel een aantal fietspaddestoelen tegen; die kon ik waymarken en gebruiken als stoel. Helaas waren ze allemaal al geclaimd, alleen het fietsbord was nog voor mij, mijn tweede van Fietsroutenetwerk Provincie Utrecht.

Het nadeel van deze cache was dat de afstanden tussen de waypoints in het begin kort waren, waardoor je het gevoel had heel snel op te schieten, maar dat ze op het einde toe steeds langer werden, soms wel een kilometer of langer. En op een route van 15 kilometer kan het ook niet overal even mooi zijn. Dus soms sleepte ik mezelf weer een zandpad over.

Op de Utrechtse Heuvelrug aangekomen, kwam ik op bekend terrein. Hier heb ik bijna twee jaar geleden ook gelopen met Anke tijdens het allerlaatste GME. Dat besefte ik pas toen ik in de vogelkijkhut bij het Pluisven op het bankje zat.

Het stukje over de Utrechtse Heuvelrug was mooi, alleen jammer dat ik geen koeien gespot heb. Wel mooi dat ik nog over de Earthcache De Stulp heen liep, want ik had niet meer de fut om er voor om te lopen.

Na het duinstukje volgde een saaier stuk door de bossen en toen had ik het echt even gehad, ik moest mezelf echt voortslepen. Op elke paddo keek ik verlangend hoe ver het nog naar Baarn was. Toen de spoorlijn voor het eerst weer in zicht kwam, kreeg ik er weer zin in. Dat gaf een beetje het idee dat het eindpunt in zicht kwam. Op het landgoed rondom Kasteel Groeneveld aangekomen kwam het einde in zicht. Het kasteel zelf is niet zo heel mooi, ik vond het vooral heel kitscherig. De tuinen eromheen hebben wel weer iets, met waterpartijen en keurige lanen. Op het bankje voor het kasteel rekende ik de eindcache uit en die bleek op het landgoed te liggen. Er lag ook nog een traditional helemaal achteraan het landgoed, maar dat was 700 meter heen lopen en ook weer terug en dat kon ik niet meer opbrengen met mijn arme voetjes. Dus dan maar op naar de cache. Ik hoopte maar dat ik alle vragen goed beantwoord had, want het zou niet leuk zijn als ik de cache nu niet zou vinden als beloning. Gelukkig was hij keurig aanwezig op het door mij berekende waypoint en er zat zelfs een coin in. Jammer dat ik al mijn ruiltroep was vergeten, want het was ook nog eens een lekker grote bak.

Hierna moest ik nog verder lopen naar het station van Baarn en dat was nog een kilometer of twee, waarbij ik maar liefst drie keer het spoor over moest steken.

Ik was echt blij toen het station in zicht kwam. Vanwege mijn daluren-abonnement kon ik pas weer vanaf 18.30 uur met korting reizen. Vantevoren was ik bang geweest dat ik veel te vroeg klaar zou zijn met de wandeling, maar achteraf kwam ik precies op het goede tijdstip aan op het station. Ik had mooi de eerste trein naar Utrecht van na 18.30 uur. Die was te vroeg (een unicum voor de NS) en ik was echt blij dat ik kon zitten, vooral mijn voeten waren daar erg blij mee.

Met alle uitstapjes naar andere caches erbij, had ik had ruim 18 kilometer gelopen deze dag. Een prachtige wandeling, maar het is me best zwaar gevallen. En toch smaakt deze tocht naar meer van dit soort wandelroutes tussen stations.

Wat ik hier op 8 april 2021 nog aan toe te voegen heb:

Van die hielspoor heb ik nog lang last gehad, ik had het ook nog eens aan beiden hielen tegelijkertijd. Maar later ben ik natuurlijk een groot fan van NS-wandelingen/OV-stappers geworden en ondertussen heb ik er heel wat gewandeld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s