Categorieën
#geocaching Throwback Thursday

Geocachingverhalen uit het verleden: Goud uit het Baksche Ven

De jacht naar de goudschat uit het Baksche Ven.

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 10 juni 2014

De dag waarop ik na drie pogingen dan eindelijk de “goudschat” uit het Baksche Ven op kon graven.

Het verhaal:

De nieuwe Meelhopper kwam uit op een vrijdag dat we toevallig allebei vrij waren. En hij bleek ook nog in Oisterwijk te zijn en daarmee onze nieuwe dichtstbijzijnde niet gevonden cache. ’s Morgens hadden we allebei andere verplichtingen, dus konden we ’s middags pas op jacht. Daardoor ging het eremetaal sowieso aan onze neus voorbij.

Elitaire zwemvereniging

De caches van Meelhopper zitten altijd vol geniepige dingen, dus wij waren op het ergste voorbereid. Ik had zelfs heel de regels van zwemvereniging ’t Baksche Ven door zitten lezen, dat is echt een elitaire club, je moet eerst jaren aspirant-lid zijn (met rare regels als de tijdstippen waarop je mag komen zwemmen en geen stemrecht bij vergaderingen) voor je echt lid mag worden. Gelukkig hoeven wij geen lid van deze zwemvereniging te worden, want met de kanovereniging hebben wij het Staalbergven al regelmatig ter beschikking als “privé-zwembad”.

Take one

Maar goed, gewapend met verrekijker, opschrijfboekje, zaklamp, magneetklauw en pen gingen we op jacht. De verrekijker hadden we vrijwel meteen nodig om een getal op een elektriciteitsmast te lezen. Het duurde even voor ik dat scherp had gesteld, want ik heb niet zo’n goede verrekijker, het is een goedkoop dingetje uit de ANWB-winkel, betaald met een ANWB-cadeaubon. We lazen goed en misten geen informatie.

We moesten zo’n kubus-puzzel oplossen, daar waren we wel even mee bezig, maar het lukte wel, omdat er getallen op stonden en daarmee konden we het aan elkaar puzzelen. We liepen door het bos van ’t Baksche Ven (waar je amper een glimp van opvangt, want er staat een groot hek omheen) naar het Galgenven. Nadat we het mooie stukje rondom het ven hadden gelopen, kwam waypoint 6. Dat werd helaas waypoint terror, want er stond een soort van dubbele projectie op en wij begrepen hem niet. Ik had iets geniaals bedacht met twee projecties vanuit het genoemde punt en dan kruisten we het pad “achter” het Galgenven. Anke vond dat wel logisch klinken, dus wij ons op dat pad een ongeluk gezocht naar een omgevallen boomstronk, want dat was de hint, maar niets gevonden.

Omdat het al laat in de middag was, zijn we terug gelopen richting de auto. We hadden wel een spoilerfoto van de cache-locatie en de bomen langs het zandpad naar de auto leken daar erg op, dus nog een paar keer de bosjes ingedoken, maar helaas niets gevonden. Er waren te veel mogelijkheden. Wel heel jammer, want we hadden de TTF nog kunnen hebben.

Take two

Op mijn eerstvolgende vrij dag ging ik terug, ondanks dat het miezerde. Maar ja: Life isn’t about waiting for the storm te pass, it’s about learning to dance in the rain. En daarom ging ik dus in de regen op pad om mijn nieuwste ideeën te testen. Ik werd achtervolgd door een speurtocht-lopende school en dat zoekt nogal irritant. En ik fietste met mijn fiets een stuk door het bos om niet te hoeven lopen. Heb alleen het stuk rondom het ven gelopen, omdat je daar niet mag fietsen. Helaas waren mijn nieuwe ideeën ook niet goed, dus na een uur of twee doelloos rondlopen en fietsen in het bos, toch maar weer naar huis gegaan.

Waar ik ’s avonds de meest geniale ingeving tot nu toe kreeg. Om de tweede projectie vanuit het eerste geprojecteerde punt te maken. Meteen uitgevoerd en dan kwam je in het bos uit tussen het Galgeven en het pad aan de rechterzijkant (ik heb precies de plattegrond van het bos in mijn hoofd en begrijp nu precies wat ik bedoel). Ik had daar laatst een nieuw pad gezien, maar toen niet gevolgd. Daar moest het zijn! Dan hadden we alleen helemaal niet om het Galgeven heen hoeven te lopen, wat ook weer  zou kloppen met het log van Huijgers die beweerde dat de cache van Meelhopper nauwelijks de paden van de Breksche Hoven zou volgen. En die route loopt wel rondom het hele ven heen.

Helaas werd ik toen ziek en kon ik op mijn volgende vrije dagen mijn nieuwe bevinding niet controleren.

Take three

Vandaag was het dan toch zo ver. Het was stralend weer, dus in korte broek. Wel deet opgedaan, maar dat was niet zo zinvol. Ik ging weer met mijn fiets, maar de nacht ervoor was het onweer flink tekeer gegaan, dus het pad stond vol met grote modderplassen. Ik vond de ingang van het paadje en even later met behulp van de spoilerfoto ook waypoint 7.  Hier zat een vreselijke puzzel in van doorzichtige plaatjes met streepjes, die je op elkaar moest puzzelen tot een coördinaat. Maar er stond niet bij wat de onder- of de bovenkant was en ook niet wat links of rechts was, dus plenty mogelijkheden. Ik probeerde eerst logisch na te denken, maar het lukte niet echt. Pas toen ik alles los liet, lukte het ineens wel. Helaas was ik ondertussen wel lek gestoken door de terror-Galgeven-mug, de bewakers van dit stukje bos. Dus ik was blij dat ik verder kon.

Waypoint 8 was ook echt vet geniepig met een nano in een schroef in een paal, maar er waren daar niet veel mogelijkheden, dus ik had binnen twee minuten die schroef los, zodat het niet frustrerend kon worden. Waypoint 9 bleek toen alsnog op de driesprong te liggen, daar hadden Anke en ik nog gezocht bij poging 1. Waypoint 9 was ook nog eens heel simpel, dus dan hadden we de cache toch nog gevonden, omdat de gegevens van wp 7 en wp 8 niet nodig waren om de cache te vinden. Dus klein beetje balen. Ik moest eigenlijk nog een cijfer vinden onderweg, maar dat lukte niet. Om de cache te vinden, had ik nu de spoilerfoto niet meer nodig. Hij lag inderdaad in het bosje aan dat zandpad en we hebben er bij poging 1 bijna overheen gelopen.

Van het cijferslot had ik alleen de eerste twee cijfers, de laatste twee moest ik gokken, maar met een beetje draaien had ik het zo open. Een grote cache was mijn beloning. Toch jammer dat er geen echt goud in zat ;>)

Wat ik hier op 10 juni 2021 nog aan toe te voegen heb:

Ja, dit was een echte frustratiecache. Van de ene kant fijn dat hij zo dicht bij huis was, zodat ik er mooi op de fiets heen kon. Van de andere kant ook irritant, omdat je hem dan uit de dichtstbijzijnde-lijst wil hebben. De cache zit ondertussen al jaren in het archief en veel van de bospaadjes van toen zijn nu weer verboden terrein. Ik ga nog wel regelmatig wandelen bij het Galgenven, omdat het een beetje verborgen ligt in het bos en daarom bij het grote publiek niet bekend is, in tegenstelling tot de vennen aan de overkant van de Moergestelseweg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s