Categorieën
#geocaching Kanoen Throwback Thursday

Geocachingverhalen uit het verleden: Zeeland met kano’s op het dak

Anke, Pien en ik maakten de omgeving rondom het plaatsje Veere onveilig met een dakdrager vol kano’s.

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 9 september 2007

Anke, Pien en ik maakten de omgeving rondom het plaatsje Veere onveilig met een dakdrager vol kano’s.

Het verhaal:

Een paar leden van de Kanovereniging planden een weekendje weg naar Zeeland. Op zaterdag zouden we gaan kanoën op het Veerse Meer en op zondag de brandingvaren. ’s Nachts zouden we overnachten op een camping ergens aan het Veerse Meer. Wij hadden daar wel zin in. Maar eigenlijk besloten we al meteen dat wij het brandingvaren gingen wijzigen in geocachen.

Na een leuke dag varen op het Veerse Meer en een gezellig overnachting namen wij op zondagochtend afscheid van de mannen. Met vier kano’s op het dak (iemand had twee verschillende kano’s bij en had de toerkano niet meer nodig) begonnen wij aan onze geocache-dag in Zeeland. Ik had zeven caches uitgezocht en nog een achtste als reserve. We zouden wel zien hoe ver we kwamen.

Aangezien we in Wolphaartsdijk startten, begonnen we met Veerse Meer: Wolphaartsdijk, eentje die deel uitmaakte van een serie rond het Veerse Meer en zelfs pas die week online was gekomen (service van de Zeelanders, noemde ik dat grappend tegenover Anke en Pien). We reden ons klem op de parkeerplaats van een camping en gingen het laatste stukje lopen. Dat was op zich wel grappig, kon je uitkijken over het Veerse Meer en zien waar we de vorige dag gekanood hadden. De cache zelf was vlug gespot.

We liepen terug en reden door naar Polderzicht. Met drie zoekers was die ook snel gevonden. Op naar het Kiekendiefpad. Dat bleek een zandpad vol kuilen en stenen te zijn. Zouden we daar wel op gaan rijden? Toch maar gedaan, het viel wel mee. Dus deze cache werd drive-in. Daarna zijn we het zandpad afgereden en op weg gegaan naar het plaatsje Veere. Hier lagen de andere vier caches die ik had uitgeprint. 3 Cheers for Pooh was een mysterie-cache met vragen over Pooh Beer, de mascotte van mvs “Team Pooh”. Die slepen overal een knuffelbeertje van Pooh Beer mee naartoe en maken van hem dan een foto in de sfeer van de cache. Wel grappig. 3 Cheers for Pooh, Veerse Smurf en Veerse Dwerg bleken allemaal op loopafstand van elkaar te liggen, dus hebben we een rondje gewandeld. De aanwezige vissers in het gebied waren heel verbaasd dat wij tot 3x toe langs hen zijn gelopen. De Smurf en de Dwerg (ik vond die namen grappig, daarom had ik ze uitgekozen) waren niet zo moeilijk te vinden, ook al hing die ene dan in een boom, in plaats van dat hij aan de voet verborgen lag. De Pooh-cache lag onder een brug, op zich ook wel een stoere verstopplek. Daar gaat niemand kijken. Maar als kanoërs komen wij natuurlijk vaak onder bruggen.

We verplaatsten de auto tot in Veere. Daar begonnen we aan Rondje Veere. Een leuk rondje rondom en door het historische stadje. Over de stadswallen en dwars door het centrum, met bezoekjes aan de molen en de kerk en de oude waterput. Ik vond vooral het stukje waarbij we door de stuwdam liepen leuk. Van tevoren hadden we helemaal niet verwacht dat je daar doorheen kon lopen. De cache lag bij iemand in de achtertuin verstopt. Toen we door het raam van de schuur keken, zagen we een zeekano liggen. Wij concludeerden dat dat leuke mensen moesten zijn. Een cache in de tuin en een kano in de schuur…

Tja, er was eigenlijk nog tijd genoeg over voor de reserve-cache. Dus toerden we door naar Domburg, voor de Manteling. Hier begonnen de foutjes erin te sluipen. Het was zo’n overwacht mooi weer dat ik jas en tas in de auto had laten liggen. In mijn jaszak had ik met voorbedachte rade reserve-batterijen gestopt. Natuurlijk begon juist in dit rondje GPS te zeuren dat zijn batterij bijna leeg was. Shit. Omdat we in een wildvreemd gebied zaten, besloten we dat we die batterijen toch wel nodig hadden. Dus zijn Anke en ik terug naar de auto gelopen om de reserve-batterijen op te halen, terwijl Pien op een bankje bleef zitten. Een vreemde tocht volgde. Langs rare kunstwerken (stenen aan touwtjes in de bomen) in de bossen en langs bonsai-eiken, dit zijn hele kleine eikenboompjes, die door de zeewind niet hoger worden dan een struik en in de vorm van bonsai-boompjes groeien. Wij hebben de route niet helemaal gelopen zoals het moest, want wij kwamen steeds veel eerder op het waypoint uit, dan de bedoeling was. Uiteindelijk kwamen we uit bij het kasteel van Domburg waar we de zogenaamd dikste lindeboom van Nederland moesten opmeten. Wij vonden dat deze boom die titel niet verdiende. De lindeboom van Oisterwijk is veel mooier en in onze ogen ook veel dikker. Dat hebben we dus wel even vermeld in ons log… Deze route was best leuk, maar de cacheverstopplek maar matig.

Het was tijd om aan de terugreis naar Noord-Brabant te beginnen, maar niet zonder een pitstop bij de McDonalds in Middelburg.

Wat ik hier op 9 september 2021 nog aan toe te voegen heb:

Ondanks dat dit alweer 14 jaar geleden is, kan ik mij deze dag nog wel goed herinneren. Zeeland is een leuke omgeving om te geocachen. Wel gelachen om de printjes, dat is nu bijna nooit meer nodig. Toen had ik nog wel een andere gps. En ook nog geen telefoon waarmee je foto’s kon maken, want ik heb geen foto’s van deze dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s